ReadyPlanet.com
dot dot


แบนเนอร์ตัวอย่าง
แบนเนอร์ตัวอย่าง


ผญาอีสานพาหม่วน

 

 ผญาอีสานพาหม่วน

 ประกาศ

อเชิญทุกท่านที่มีตวามสามารถในการเขียนกลอนผญาภาษาอีสาน ที่อยากร่วมสนุกกันและอยากเผยแพร่มรดกอีสานให้แพร่หลาย  เป็นการส่งเสริมและอนุรักษ์ ตลอดจนได้รับความสนุกสนานกันในหมู่พวกที่ชอบผญา   ซึ่งเวปไซด์นี่จัดทำขึ้นโดยไม่ได้หวังผลกำไรอะไร ทำขึ้นด้วยใจชอบ จึงขอเปิดให้เป็นสนามในการแสดงออกในเรื่องที่เราชอบได้มีโอกาสให้คนอื่นๆได้รับทราบครับ   โดย  เข้า e-mail  prasom99@gmail.com   ขอบคุณครับ

 

ก่อนสิลงไปเบิ่งเผิ่นเฮ็ดทาง..

ขอบคุณเด้อจ้า....พี่น้อง ผองมมิตรแฟนผญา  สาวนานางขอบคุณหลาย...ที่บ่ไลลืมน้อง

ยังมาจ้อง มาดู มากดเบิ่ง....นางเห็นแล้วกะยิ้ม   เห็นแล้วอิ่มบ่เป็น

ตอนกลางเว็นยามนี่....บ่มีป่องทางสิไป   แนมออกไปทางได๋...มีแต่แสงแห่งความฮ้อน

นอนกะนอนบ่ได่...แนวในใจมันฮ้อนอยู่    คึดฮอดหมู่ผู่เคยเว่า....ยามกินข้าวกะจ่มหา

คึดเบิ่งเด้อแม่ป้า....บ่แมนว่าคำนางตั๋ว   บ่เคยกลัวเกรงไผ....แนวมีใจนอทางนี่

คือจั่งมีคนจ้อง ....คือจั่งมีคนมอง..คองถ่าดอกสิอ่าน  จั่งได่มาจาต้าน....วานเว่าอยู่บ่เซา

คันมื่อได๋เหงามื่อได๋เศร่า...กะเว่าจ่ายเป็นคำกลอน  คอยๆวอนให่เห็นใจ....ผู่ได๋เคยฟังน้อง

คันเซาหมองเซาเศร่า...กะเว่าเรื่อง ดอกทำกิน  ไผกะยินดีนำ ว่าดู๋ทำ..แมนงานสร่าง

 คึดอยากวางตั้งหลายครั้ง....แต่มีหยังมาดึงจ่อง  คึดฮอดพีฮอดน้อง....ผองเพื่อน. แมนซูคน.

เว่ามาดนๆแล้ว...สิลาลงนอสาก่อน   เอาไว่ตอนมื่อหน่า...สิจาเว่าเล่าสูฟัง..

สวัสดียามสาย...สบายดีมีความสุขเด้อจ้า..

          ส.สำลี    พิมเทพ

        20 กันยายน 2564

 

 

 

นั่งถ่าป้อนนมงัวน้อย ก่อนนอน

(คึดฮอดหมู่)

 คึดฮอดคนที่เคยจาต้าน   ที่เคยอ่านคำผญา

  เป็นเวลาหลายเดือน     ที่กล่าวจาทุกแลงเซ่า

ยามใจเศร่า  ยามได๋เหงา  ได่เว่าต่อ

พอได่เป็นหมู่เว่า   ยามได๋เศร่าเอ้าอั่งใจ

หลายมื่อหากบ่ได่   บ่เห็นพีออกมาจา

ยามนางมาแต่นา   ฟ้าวเขี่ยหา บ่เห็นมาจ้อย

หรือหากหลอยหนีหน่า   เซามาจาซั่นบ้อพี

คันสิหนีจากน้อง. คือบ่ฮ้องแม่นสั่งลา

คึดเบิ่งติ้ตั้งแต่ฟ้า  สิลาจากฤดูกาล

กะยังส่งเสียงขาน   ออกมาเป็นแสงจ้า

พอให่ปลาในน้ำ ในคลองได่ฮู่ว่า

 ฝนสิขาดจากฟ้า   จั่งลาฮ้องส่องแต่แสง

คนฮักแพง คนเคยเว่า  สิลาจากไกลหนี

สังบ่มีคำจา  ว่าอ้ายลาก่อนเด้อน้อง

คันบ่มองมาทางหล่า   กะหันมาเอิ้นบอกแหน่

คันบ่เอิ้นสั่งน้อง. กะให่ฮ้องแม่นสั่งงัว ซั่นดอกจ้า

สวัสดีก่อนนอน มื่อนี่มาส่งพีน้องเข่านอน. แล้วกะถามข่าว อ้ายชาย นำ ไผฮู่โต ว่ามีคนถามหา กะมาเว่ามาจานำกัน แหน่เด้อ  คึดฮอดคือเก่า ฝันดีเด้อจ้า

                    ส.สำลี   พิมเทพ

                  แ  20 กันยายน 2564

 

 

 

 

อ้ายมันคนจนไฮ้.....บ่มีไผ๋อยากมาฮ่วม

บ่มีไผ๋อยากร่วม......เคียงข้างดอกกล่อมสอง

คำว่าอ้ายฮักน้อง....บ่มีค่าราคาศูนย์

ผลาบุญคนทุกข์.....มาอุกใจอยากอายเว้า

บ่คือเขา.ผุ้มีเงินคำก้อน..สาวสะออนเกี้ยวก่าย

มีเงินใซ้จ่ายซื้อ.......คือสุขล้นดอกลื่นเขา

แลงและเซ้า.ได้นั้งอยู่นอนกิน

บ่เหยียบดินโคลนตม..คงสุขสมใจตั้ง

เบิดความหวังแล้วคราวนี้...คงบ่มีไผ๋มองล่ำ

คนต้อยต่ำคือบักอ้าย..อยากอายบ้านเพิ่นมอง

สุขสมหวังสานาทน้อง...อ้ายทองทุกข์ทวีหนัก

ให้โชคดีมีคนฮัก........ผุ้ที่เขารวยล้น

ส่วนคนจนขอยอมพ่าย..หอบหัวใจกลับคืนถิ่น

คนชาวดินต่ำต้อย...บ่พลอยได้ฮ่วมพะนาง

คนงามเอ้ย...คำแพงเอ้ย

      **ทอง       คนเหงา**

 

        20 กันยายน 2564

 

          พี่น้องเอ้ย...

            คันเจ้าได้กินต่อนซี้น อย่าลืมคุณมารดา    คันเจ้าได้กินต่อนปลา อย่าลืมคุณบิดาเจ้า

  ผู่เพิ่นให้ข้าวหมกจกข้าวป้อน เลี้ยงเฮามาพาเฮาใหญ่. เพิ่นเป็นพระในบ้าน ให้พากันญ้องญกญอ...ท่านแหล่ว

  เจ้าอย่าได้ลืมถิ่ม เมืองอิสานบ้านพ่อแม่... ให้พากันแวต่าวโค้ง  อ่วยมาซ้วนซ่อยซู

  ให้หวนมาฟูฟื้น เมืองฝังสายแฮ่... อย่ามัวแต่นั่นนี่ ดีฮ้ายกะบ้านเฮา...ท่านเอ้ย

  ให้คืนมาแปลงสร้าง บ้านเก่าเมืองอิสาน  ไปอยู่ไสให้หวนคืน ถิ่นเดิมดาเค้า

  เฮาเกิดจาก.กกจากเหง้า อิสานคำเมืองเก่า... อย่าได้ปะถิ่มฮ้าง มาแปลงสร้างให้ฮุ่งเฮือง

  แดนไกลในฟากฟ้า ไออุ่นยังมีเต็ม   สุงสิคืออิสานเฮา หม่องเคยเนาว์นอนซ้น

  หรือไปดนจนลืมบ้าน อิสานเฮาบ้านเก่า...  เมืองถิ่นเดิมดาเค้า ญังคอยเจ้าต่าวมา...ยุเด้อ พี่น้องผญา

      *** หาแนวกินแลงก่อนเด้อจ้า***

               Triyawong Surintron

 

               20 กันยายน 2564

 

               นั่งถ่าป้อนนมงัวน้อย ก่อนนอน

          (คึดฮอดหมู่)

        คึดฮอดคนที่เคยจาต้าน   ที่เคยอ่านคำผญา     เป็นเวลาหลายเดือน     ที่กล่าวจาทุกแลงเซ่า

ยามใจเศร่า  ยามได๋เหงา  ได่เว่าต่อ   พอได่เป็นหมู่เว่า   ยามได๋เศร่าเอ้าอั่งใจ

หลายมื่อหากบ่ได่   บ่เห็นพีออกมาจา    ยามนางมาแต่นา   ฟ้าวเขี่ยหา บ่เห็นมาจ้อย

หรือหากหลอยหนีหน่า   เซามาจาซั่นบ้อพี     คันสิหนีจากน้อง. คือบ่ฮ้องแม่นสั่งลา

คึดเบิ่งติ้ตั้งแต่ฟ้า  สิลาจากฤดูกาล    กะยังส่งเสียงขาน   ออกมาเป็นแสงจ้า

พอให่ปลาในน้ำ ในคลองได่ฮู่ว่า     ฝนสิขาดจากฟ้า   จั่งลาฮ้องส่องแต่แสง

คนฮักแพง คนเคยเว่า  สิลาจากไกลหนี   สังบ่มีคำจา  ว่าอ้ายลาก่อนเด้อน้อง

คันบ่มองมาทางหล่า   กะหันมาเอิ้นบอกแหน่    คันบ่เอิ้นสั่งน้อง. กะให่ฮ้องแม่นสั่งงัว ซั่นดอกจ้า

    สวัสดีก่อนนอน มื่อนี่มาส่งพีน้องเข่านอน. แล้วกะถามข่าว อ้ายชาย นำ ไผฮู่โต ว่ามีคนถามหา กะมาเว่ามาจานำกัน แหน่เด้อ  คึดฮอดคือเก่า ฝันดีเด้อจ้า

               ส.สำลี  พิมเทพ

 

            20  กันยายน 2564

..วาเด้

..อยากสิเป็นผืนผ้า  ..แพรงามให้อ้ายห่ม..เบิ่งเด้   ..สิห่อหุ้มฮักไว้

..เคียงใกล้อ้ายกับนาง    .อยากสิเป็นห่มกั้ง  ..ยามเจ้าย่างไปมา

..พอได้บังสายตา  ..ผุเพิ่นมาพานพ้อ   ..อยากสิเอาเมือบ้าน

..เฮือนชานขังคือไก่   ..เอาผ้าคลุมฮี่ไว้ ..กลัวย้านเพิ่นมักนำ..พะนะ

#ทักทายทุกท่านยามบ่ายจ้า

              ชมพู่ สุภัสสร

          10 กันยายน 2564

พอได้ยินเสียงต้านมาคือหวานเว้าม่วนแท้นอ

ฟังเสียงหวาน

จ้อยๆฟังแล้วฃ่างม่วนหลาย.เด้.นอ

           บุญรอด วงษ์สืดว

          10 กันยายน 2564

อ้ายนี้คิดต่อตั้ง..หมายก่อแซมกอ

อ้ายคิดต่อคำนาง..ส่งใจโฮมถ่อน

จนอ้ายนอนฝันเพ้อ...หมายใจได้ฮ่วม

อยากอยู่ซ้วนคู่คํ้า..นำน้องหมอมพระนาง..ฮักเด้อน้อง.

              Nid Pradung Kraiduang 

 

               10 กันยายน 2564  

 

                            #ยุคของคนสิแล้ง....#ย้อนแค้นคั่งนำเงินตรา

                    #แสวงหาเงินคำ.......#มนุษย์ธรรมลืมเกลี้ยง

                     คิดแต่เพียงทางได้.....#วิธีไดกะตามอย่า.....

                     #ขอแต่ได้เงินมา.......วิธีหาสิชั่วฮ้าย....

                        .....#โสหาได้บ่ใส่ใจ.

 

                            Arm Sophia Victor

                                               9 กันยายน 2564 

คิดฮอดเด้..

.ผักกระแงงดอกหอมกุ้ม      เข่าพวมซุมฮวงเหลืองล่า   .กบปูปลาเริ่มซ้น

.ขี่ตมหม่นเข้าอยุ่ไง   .แสงไฟไต้ตะเกียงส่องฮอดยามคืน  .จับปลาบืนเถิ่งหัวนา

.ใส่ไซลัดดักหลุมไว้   พ่องเปิดไง้ข่างคันแทกบซ้นอยุ่  .เก็บผักตู่ผักชีพร้อมไว้อ่อมแกง

.ผักกระแงงดอกสีม่วง  .เป็นพวงพุ่มอยุ่แจสา  .สุขใจหลายยามไปนา

.ออกพรรษาพวมสิม้ม   .ลมเอ๋ยลมลมพานต้อง   .ฮวงเข่าก่องพวมสุขเหลือง

.บาดคนเฮียงไปอยุ่ไส  .ไผสิมาซอยน้องก้ม  .ลมเอ๋ยลมลมพัดเข่า

.ฮวงสีสุกล้มเป็นหล่าว  .ไผสิซาวยามเข่าล้ม  .ก้มเกี่ยวเข่าซอยอินาง..น้อพี่น้อ

#มากวนพี่น้องยามแลงจ้าได้หยังกินเข่าแลงน้อจ้า

                   ชมพู่ สุภัสสร.

 

                 9 กันยายน 2564

 

..วาเด้

.ยามว่าลมพัดต้อง   .ต้อยไผ่ใบปลิว   .พัดเป็นทิวทางแถว

.ท่งนาทามเอื้อ  .สังมาเหลือใจแท้   .หลงคองสุเช้าค่ำ

.คอยน้ำฟ้าหลั่งล่วง   .ลงพื้นปฐพี   .คือดั่งใจนางนี้

.จอบส่องคอยหา  .คือดั่งนาคอยฝน .หม่นใจยามแล้ง

.คือดั่งดินดอนแห้ง  .คอยเมฆาสิมาซุ่ม .สิมาไหลโฮมตุ้ม

.หลุมโลกให้ซุ่มนอง  ..อ้ายเอ้ย   .คึดเห็นคำเคยเว้า

.เอื้อนเอ่ยเจรจา  .คึดเห็นยามเคยทุกข์  .หว่างระทมเคยท้อ

.คึดเห็นยามเคยปลอบ  .ออยเอาให้เซาซ่วง  .คึดเห็นแล้วหน่วงใจน้าว

.ย้อนเจ้าชายเปลี่ยนทาง  .จั่งมาได้นั่งเก้อ .เพ้อป่วงเป็นคำกลอน

.จ่มจ่มวีาวอน .นำสายลมพ่องตรมระทมแล้ง .เกินว่าใจพี่ชายแห้ง

.เป็นฮ้ายแฮงกว่าฝน .ฮู้บ่น้อใจคน  .ผู้ที่คอยมันฮนฮ้อนเน่าใน

.วอนลมไปบอกอ้าย  .อดสากายมาเยี่ยมส่อง .แวมาเบิ่งใจน้องบ้าง

.สิตายแล้งย้อนคึดนำ.ละเดะอ้ายเอ้ย

#กราบทักทายยามสายจ้าทุกท่านสบายดีมีความสุขจ้า

                   ชมพู่ สุภัสสร.

                 9 กันยายน 2564

คำแดงเอ๋ย...คอบว่าอยากนำการงาน...ดึงจ่องพ่องว่าอ้ายงานหลายเป็นตาหน่าย

เถาแก่ลางานบ่ได้...กะได่แต่นั่งคอย

ลมวอยๆมาฮอดแล้ว...ใจอ้ายแป้วจนไหวหวั่น

ใจกะสั้นคิดฮอดชู้...ผู้คองถ่าอยํ่บ้านท่ง

เหมิดหน้าฝน...ต้นหนาวแล้ว.....ถ่าอ้ายก่อนเด้อคำแพง

                     Nid Pradung Kraiduang

                     9 กันยายน 2564

นางสิคอยแต่อ้าย

บ่หมายอื่นทางได๋

สิฮักเดียวคือชาย

ตราบวายชีวาสิ้น

สิบ่ผินเปลี่ยนย้าย

ตายต่อกับไผ

สิตายนำชายเดียว

เหลียวนำแต่เจ้า..ซั่นแหล่วพี่เอ้ย

                   ชมพู่ สุภัสสร.

                 9 กันยายน 2564

เว่าคือดีเน๊าะหล่าสาวส่าคนงาม จักแหม่นหวานนอคำเว่า ย่านปากหวานปานน้ำอ้อยแต่ใจส้มดั่งบักติหล่าเอย

                     ประสม  บุญป้อง

                    9 กันยายน 2564

วาเด้

บ่ได้หวานคำเว้า

เอาใจเข้าสู่

ถึงสิมีหมื่นชู้

สิชูซ้อนฮว่มเดียวพี่เอ้ย

                   ชมพู่ สุภัสสร.

                 9 กันยายน 2564

หล่านางเอยขอจริงจั่งเว่า คำจามาหว่านั่นเถาะนา อย่ามาหวานน้ำอ้อยให้ตายม้อยละแหม่งนั่นหละ สาวผุงามเอย   ย่านแต่หวานปากเกลี้ยง ใจหลบเลี้ยวพันโค้งกะบ่ปานซั้นดอกหวา

                       ประสม  บุญป้อง.

                       9 กันยายน 2564

 

 

 

 

คึดฮอดสาวบ้านป่าน้องนาข่อยแฮงเด้

          ผมเป็นคนชาวบ้านอีสานคำฟ้าต่ำๆพี่น้องเอย  แสนระกำยากล้นฝนแล้งแห่งแต่ซวย  หนีจากบ้านเข้าสู่เมืองกรุง  หนีจากลุงตายายอาวอาปู่ย่าเฮาอยู่ทางบ้าน  ซมซานหารับจ้างหาสตางค์ไปใช้จ่ายพ่อลุงเอย  ทางบ้านทุกข์สิตาย เข่าขาดแลงแกงขาดหม้อขอไทยบ้านเผิ่นให้ทาน

             ลาก่อนเด้อน้องหล่าสาวถิ่นดินอีสาน  สาวบ้านนาคนงาม พี่สิลาเดอน้อง ให้เจ้าคองคอยอ้ายคันบ่ตายสิกลับต่าว  คึดฮอดคราวแต่กี้เคยได้ห่วมทาง เคยเก็บเห็ดอยู่ข่างดอนใหญไพรพนา  ฝนตกมาแหว่เซาเถียงนาน้อย น้องยังคอยเตือนอ้ายไปไทยให้กลับต่าว สาวอีสานสิถ่าอย่าลืมน้องผู้นั่งคอยเด้ออ้าย คึดฮอดน้องความสั่งบ่เคยลืม  เถียงหัวนาบ่อนเซาเนายั้ง   เหลียวหลังหลบมาหม่องเถียงนาน้ำตาหลั่ง “เจ้าสั่งหยังอ้ายยังจำจื่อได้คาค้างอยู่หว่างใจ”  คันมีปีกบินได้คือนกเจ่าหรือนางกานางเอย อ้ายสิบินหลบมาห่วมงายกับน้อง คองคอยอ้ายเด้อนางอย่าใจต่าง หาสตางค์ได้แล้วสิคืนบ้านถิ่นอีสาน สิกลับมาอยู่บ้านนาป่าขาดอนบ่อนออนซอนเมืองกรุงเลิกรามาแล้ว สาวอีสานคือแก้วทองคำล้ำค่า อ้ายสิพาเฮ้ดไฮ่นา หาปลาในแม่น้ำชี-มูลพุ้นให้อุ่นใจ

              อ้ายขอฝากชีวิตไว้กับเนื้อ่อนนาดอน  แม่หำแม่อี่นางคนงาม เจ้าอย่างอนหลายเด้อน้อง ได้ยินเสียงฟ้าฮ้องเดือนหกมาฟ้าฝนใหม่

คึดฮอดผู้อยู่ไทยแหน่น้องหล่าอ้ายเป็นบ้าป่วงวิน  ผินหน้าคืนมาบ้านอีสานคำฟ้าต่ำ

 เวรกรรมหยังอี่น้องหล่าเฮาจั่งได้ห่างสอง

      ได้เงินแล้วสิกลับต่าวคืนอีสานนางเอย ขอแต่งงานอยู่กินกับเจ้า มีลูกเต้าหลายคนให้อบอุ่น  สร้างครอบครัวให้สมบูรณ์ ปู่ ย่า ยังอุ่นเหย้า อ้ายสิขอฮักเจ้าตะผองเท่าชั่วชีวัง น้องเอยฯ

                                                       คุณครูพรมมา  พลศักดิ์ / ประพันธ์

                                                                              ๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๖

 

 

 

 

            อดสาบืนฝืนสู้.......ยืนเคียงคู่กันเด้อคำ

         อย่าใจดำหนีป๋า..ยามปัญหามันมาตุ้ม

        มรสุมปะดังเข้า...หัวใจเหงาจนล้าหล่อย

        ขอเพียงเจ้าและข่อย..อย่าใจน้อยให้ค่อยทน

        หนีปัญหาคงบ่พ้น...ถึงปากบ่นกะทนฝืน..คำแพงเอ้ย

         อดสาบืนสู้ไป.......อย่าได้ไลลาร้าง

       อ้ายกับนางซ่อยกันซ้วน..หนักหรือเบาเอาใจซ่อย

       สองเฮาคอยยิ้มสู้....บู๋ม้นดอกก่นถาง

       ฮักอย่าให้มันฮ้าง....แม่นทางย่างลำบากแสน

       ตอนเป็นแฟนทุกคำจา..ที่วามายังจำได้

       ทุกข์ปานได๋สิฮักมั่น..บ่มีวันสิถิ่มปล่อย

      สุขทุกข์เศร้าเหงาหง๋อย..กะสิคอยอยู่เคียงข้าง

      เทิงนางอ้ายได้กล่าวจา..คำแพงเอ้ย

      ยุคโควิทโคโรน่า.....น้ำตาหลั่งรินตก

      หัวอกไผ๋กัคือกัน....ทุกข่ระทมตรมฮ้อน

      ถึงยามนอนกะฝันร้าย..ย้านเจ้าไปดอกจากพี่

      มันลำบากอีหลี....คันสิหนีกะบ่ห้าม

       ตามแท้ตั้งแต่ใจ

       ตอนนี้น้องและอ้าย....ยังฮักแก่นเป็นแฟนกัน

       ความสัมพันธ์กะยังดี...ถึงบ่มีเงินก้อน

       ขอวิงวอนเทพไท้...ให้โภยภัยนั้นไกลห่าง

       อนาคตอ้ายกับนาง..ขอให้สุขลื่นล้น

       จนคนได้ส่าลือ....คำแพงเอ้ย..คนงามเอ้ย

                #แด่หัวใจที่รักจริง

             **ทอง     คนเหงา**

              9 กันยายน 2564

 

 

 

บ่าวพี่ชายเอ้ย

                       ขอเอาใจไขต้าน......บอกผ่านส่งเสียง

              ฝากสำเนียงส่งมา.....ว่าคิดถึงทางอ้าย

              ผ่านพ้นมาหลายมื้อ......อ้ายยังฮักคือเก่าบ่

              ย่านใจงอบ่เที่ยงแท้......เสมอด้ามดอกดั่งกัน

              แอบวาดฝันนอนเพ้อ.....ใจคร่ำครวญมาอ้ายเอ้ย

              ฝากส่งใจหาพี่ชาย.......ว่านางคิดถึงแท้

              ย่านคนแวมาเว้า.......เอาคำหวานมาป้อนใส่เด้น้อ

              ย่านหน่วยใจอ้ายแล่นตุ้ม..เขาหุ้มต้อยผุ้บ่าวนาง

             💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘💘

                              #ลูกสาวหล่า...

 

                                   #สิริพร...

                       Benjamas Samatong

                           8 กันยายน 2564 

 

                 .ฟังเสียงฝนปนใจเศร้า      ..เหงาในในหัวใจสั่น

               ..สายฝนพันปันทังทื้น      ..ใจสะอื้นได้กอดหมอน..เด้น้อ

..วาเด้

                  ..ฝนเอ๋ยฝนรินย้อย        ..สายลมวอยพัดฝนตื่ม

..สาวนาหนาวใจสะอื้น     ..ได้ฝืนกลั้นสเม่นทรวง

..ดวงเอ๋ยดวงคนขาดคู่       ..ขดกี่กู้ใต้ผ้าห่ม..เด้น้อ

..ลมเอ๋ยลมพัดจ้าว     ..สายฝนห้าวผัดแฮ่งหนาว

..สองมือซาวดึงหาผ้า    ..วาสนาขาดที่เพิ่ง

..หวนคิดเถิงคันมีอ้าย    ..นอนข้างกายแนบอกอุ่น..วาเด้

..สองแขนหนุนกอดก่ายน้อง    ..ประคองหล่าเข้าบ่อนนอน

..คิดไปตอนอ้ายออดอ้อน    ..สออนหล่าว่าฮักแพง..นั้นน๊า

#ทักทายพี่น้องยามบ่ายๆจ้าเพิ่งสิว่างจ้าสำบายดีจ้าทุกท่าน

                             ชมพู่ สุภัสสร.

 

                          8 กันยายน 2564

 

 

คิดฮอดน้อง จั่งได้ท่อง เทียวจา คำเอ้ย     วาสนาคนทุกข์ ได้ปิ่เวีน เดินเล่..

อกสิเพ นำหล่า สาวผญา เพิ่นอ้อน อ่อย..   ใจสวอย อยากก่อม กิ้ง คนิงน้อง อยู่บ่เซา

บ่ว่าแลงและเซ้า ได้จอปส่อง มอง จอ.คำเอ้ย.    ได้แต่รอ คนงาม ซิโพสต์ลง คำต้าน..

เสียงหวาน ๆ กังวานอ้อน โคกนาดอน บ่อนเนาว์อยู่..  แก้ม ตู หลู๋ นาถน้อง นางหล่า ผุอยู่ คอย..

อ้ายนี้นา เปียบคือควาย บักดำน้อย ผู่นอนคอย พรากคู่..  หล่านางเอ้ย.ขันนางบ่บายหญ้า หมก...

นางบ่จกหญ้าป้อน..บักดำน้อย ย้านแม่น ตาย พนะว่า..

สุขสวัสดี ยามสายๆ วันพุธ ครัปผม...

               Phoupha Duangsiao

 

                8 กันยายน 2564

 

           วาโอน้อ...เดือนเก้าดับเมิดสิ้น

บุญข้าวประดับดินก่อนข้าวสาก..ฝากอุทิศญาติพี่น้อง

ผู้ไลล้างห่างกัน  ตามตำนาน

กล่าวนั้น  พระเจ้าชื่อพิมพิสาร

องค์ภูบาลบพิธนิมิตเห็นเป็นล้างฮ้าย คนที่ตายโดนพุ้นมา

ขอบุญเลยเป็นเหตุ..เป็นผีเปรต ปอบเป้ามาเฝ้าอยู่นคร

พระองค์เลยเดือดฮ้อน  ย้าน

สั่นทั้งสูน ฟ้าวไปทูลพระสัตถา ฮ่ามันเป็นลางฮ้าย..คน

ที่ตายไปแล้วมาแซ่วๆ ฮ้องไห่

องค์พุทโธ เพิ้นส่องแจ้งแสดง

ให้สู่ฟัง ตั้งแต่คราวก่อนครั้ง

ยามเมื่อยังเป็นคน การกุศล

ทำบุญ บ่ต่อทนเอาไว้ ยามเมื่อตายไปแล้ว บ่อมีแนวเป็น

ข้าวห่อ จึงมาขอจากเจ่า..เมิด

เดือนเก้าให้แต่งทาน..(บุญข้าวประดับดิน)  จากเหตุ

การณ์เทื่อนั้น...ได้สืบทอด

มาถึงเฮา จึงได้เอาคาวหวาน

มาแต่งทานถวายให้..เพื่อให้ไปถึงไท้ อบายภูมิเบื่องต่ำ

เฮาได้ทำสืบไว้ไปหน้าอย่าสูญ..เด้อพี่น้องเด้อ..

Samor Wishaisri

7 กันยายน 2564

 

   ..วาเด้

..น้องนี้หลงฮักอ้าย     ..แต่แรกพบประสบกัน

..เถิงวันกายาทรุด    ..หม่อสิมรณังม้วย

..เช้าฮอดสวยจนว่าเที่ยง    ..ตะเว็นเอียงฮอดตอนบ่าย

..บ่ลืมเจ้าท่อเม็ดทราย..พะนะพุสาวว่า   ..ฮักพุเดียวเทียมท่อฟ้า

..ประเมินค่าบ่มีไหว     ..สุดหัวใจของนาง

..บ่มีหยังมาเทียบเท่า   ..มักแต่เริ่มเป็นสาว

..จนว่าฮอดมื้อเฒ่า    ..ฮักบ่เคยบางเบา

..ยังฮักเจ้่หนักหน่วง..ว่าซ้าน    ..กินยาหยังบ่ซ่วงได้

..อาการไข้ตื่มทวี    ..ตกมาเถิ่งมื้อนี้

..มันเกินที่สิทนไหว    ..ลมหายใจกำลังฮอม

..ใกล้สิตายวายสิ้น     ..ยังถวิลหาแต่อ้าย

..ยังหมายนำฮักพี่..วาซ้าน   ..ชาติหน้ามีพบอีกครั้ง

..เกิดชาติใหม่ให้พบพาน    ..คันแม่นสมใจนางแพง

..สิฮักเดียวบ่มายม้าง     ..ขอแต่บุพเพสร้าง

..แปงหนทางป้องเข้าใส่     ..ยอดดวงใจนาถน้อง

       ..มีเพียงอ้ายแม่นหนึ่งเดียว..เด้น้อ

                          #ทักทายสบายดีจ้าทุกท่านสุขสมหวังเด้อจ้า

                                             ชมพู่ สุภัสสร

                                          7 กันยายน 2564

เว่าคือคักนอหล่า มาล่อชายให้บ้าป่วน บาดหลงมักน้องแล้วย่านมายม้างห่างหนี นั่นแหลว นางเอย สิเอาหยังยืนยันได้ว่าใจเป็นคือหว่า นอนาง ลิ้นบ่มีกระดูกดิ้นปอปิ้นป่ายไป อ้ายยินแล้วสะท้านใจหวั่นนำนาง หลงคำหวานย่านด่วนเซบ่มีจั้ง ฟังฟังแล้วใจชายไหวหวั่น ย่านความฝันฮักน้องถืกลอยถิ่มค้างเคิ่งวัง ซันดอกเด..

                  ประสม  บุญป้อง

                7 กันยายน 2564

อ้ายเอ้ย     คำว่าฮักอ้ายนั้น      บ่ผันเปลี่ยนเวียนหนี

เพราะนางมีใจเดียว    บ่เผื่อไผทั้งสิ้น    หากอ้ายยินดีด้วย

ถึงบ่รวยน้องบ่ว่า     ปรารถนาบ่เว้น    นำเวียนเจ้าบ่ห่างตาเด้อพี่เอ้ย

               #ทักทายสบายดีจ้า

                  ชมพู่ สุภัสสร

               7 กันยายน 2564

แหม่นบ่นอหว่ามีใจเดียว อ้ายเหลียวไปคือเป็นยาบย่างมีแต่บ่าวอ้้อมข้างสังมาเว่าเปลี่ยวดายนอ คนผุงามคือน้องบ่มีคนปองนั่นบ่เชื่อดอกนางเอย อย่าหวานก้อนน้ำอ้อยให่โตอ้าย ตายม้อยละหมิ่งนำเดนาง

                 ประสม  บุญป้อง

                 7 กันยายน 2564

คันว่าฮักแพงแล้ว    คำเดียวบ่ไหวหวั่น    มีหมื่นพันพุเว้า

สิหมายเจ้าแต่พุเดียว..เด้น้อ

                  ชมพู่ สุภัสสร

               7 กันยายน 2564

น้องจริงใจบ่หล่า ตามคำจาคักแหน่บ่อนาง บ่ปะวางบักอ้ายให้ตายค้างเคิ่งวังดาย คันน้องหว่าจั่งซั้นอ้านสิเก็บเสื้อผ้าไปหานางมื่ออื่น สิเขียวคืนย่างดั้นหาน้องดังหมาย พี่หวังตายดาบหน้านำนางบ่ปะปล่อย หว่าแต่ทางน้องสิจาเว่าหว่าจั่งได๋ หล่าเอย

                     ประสม  บุญป้อง

                     7 กันยายน 2564

คันอ้ายพร้อม     นางกะยอมมอบให้พี่    มอบหัวใจดวงนี้

พร้อมภักดีบ่มีเปลี่ยน   สิฮักเพียรแต่เจ้า    หวังเนาว์เค้าเป็นคู่เฮียง..วาเด้

#ระวังคนข้างๆแน่ละเด้อจ้าย้านแทนซั่นดอก

มว่นๆจ้า

                  ชมพู่ สุภัสสร

               7 กันยายน 2564

555 คิคักนอ จักไผหละ.

           ประสม  บุญป้อง

           7 กันยายน 2564

หล่า ชมพู่  สุภัสสรเอย  อ้ายนี่เป็นคนไฮ้เงินทองเขินขาด  เงินบาทเบี้ยบ่มีค้างไถ่ถง แต่จำนงค์มักน้องหวังคองเป็นคู่  คนผึงามจั่งน้องสิเอาได๋ยุบ้อนาง  ทางฝ่ายพ่อแม่เจ้าโคตรวงศ์สิพร้อมบ่   อ้ายนี่บ่ย่านแต่พ่อแม่น้องสิติอ้ายหว่าทุกข์จน หล่าเอย.

           ประสม  บุญป้อง

           7 กันยายน 2564

 

 

             สุดมือยื้อ             จนได้โยบลงนั่ง      แนวกำพร้า          บุญนั้นบ่ส่งซู

คิดเห็นหน้า         คนไคอยู่ไกลถิ่น    ขอดใจน้อม        คนิงเจ้าฮ่ำฮอน..นางเอ้ย

     เวิงวังน้ำ         ยังมีขัวหญ่างไต่         เวิงใจเจ้า         ส่องหาบ่เห็นป่อง

      สุดแสนซ้ำ       ระกำใจคนิงต่อ        ค่ำคืนนั่งข่อม้อ   แนมฟ้าแลเบิ่งดาว

ซูมือขึ้น                หวังหยุมใยซาวเหยื่อ    เอิ้นใส่ฟ้า              ก็ไกลเกินสิบอกสั่ง

นั่งสะเพ้อ              คิดวุ่นวายใจป่วง        สองขอกข้าง        ฮนฮ้อนอยู่บ่เป็น

   ผัดว่าหงส์เหิรแล้ว    สังสิเหลียวมองล่าง       บินบนเบื้อง        จนสุดสายเซือกว่าว

   สังสิเล็งลงพื้น    แนมลงมาทางลุ่ม        กาดำเศร้า         หงส์เจ้าบ่ต่าวมา.

                              ##อิทธิเดช##

 

                                  ๓/ก.ย/๖๔

 

                   อ้ายเอ้ย      มักเจ้าหลายอยากอายเว้า

ย่านแต่เป็นของเขาย่านมีเงาพุอื่นซอน     ย่านมีคีงพุอื่นซ้อนย่านนอนไห้เปล่าดาย

คิดพ้อเด้แต่หน้าอ้ายคิดฮอดหลายใจเสม่น    คีงสาวจนหลงเต้นย่อนคิดเห็นบ่าวพีชาย

สายลมเหงาพัดต้องใจกะหมองอยากครองคู่     แต่บ่ฮู้ว่าทางอ้ายมีไผซ้อนก่อนอีนาง

คันใจพียังว่างเปิดทางย่างมาหาให้อ้ายเอ่ยวาจา     บอกนางมาแนเด้ออ้าย

อย่าให้สงสัยกันความสัมพันธ์มันสิเน่า      อย่าให้หลงมักแต่เจ้าใจอุกเอ้าอังเด้

บ่อยากเพพังฮ้างใจสาวนางยังคอยคู      ปรารถนาพบพ้อซู่คนพุฮู้ยูซุเว็น

เป็นสงสัยบ่วายเว้นยามบ่เห็นใจคิดห่วง    ผูัชายทั่วทั้งโลกก้วงใจบ่ห่วงคือเจ้าเลย

อ้ายเอ้ยพะนะ  หาหม่องลงเกือบบ่ได้  สวัสดีพีน้องแฟนผญาทุกท่านค่ะ  สมองบ่ค่อยแลน บ่มวนขออภัยเด้อค่ะ

                            คนใช่ ที่ไร้สิทธิ์

 

                         3  กันยายน 2564

 


            พบเพื่อนฟ้อง   ผองหมู่ มวลสหาย      ภายในจอ        จ่องถึง ดึงเข้า

เฮามาพ้อ         พบพาน สนานม่วน     มวลมิตรมี หมู่ล้น   เหลือลํ้า ลื่นคณา

ผญามา ว่าต้าน   เติมตื่ม ลืมเหงา      พอหงอยเซา       ซ่วงซึม สลึมเซ้อ

เจอกันแล้ว          ลืมอุก ทุกข์เหี่ยว     เหลียวหากัน หยั่งมื้อ   มวลฟ้อง ป่องสหาย

สิเอาลาย ว่าด้น  ดุดม่น ปนเดา     หรือสิเอา ตามหลัก แล่นหา พอได้

ไปตาม ประสาบ้า  เบิดวาง ทางเอ่ย     เลยตามเลย พี่น้อง  นิดน้อย น่อยเฉลียว

ว่าไป.สำปะปิ..เด้อพี่น้อง..ตามแบบคนฉลาดน่อย

                ทอง เสียน

           3 กันยายน 2564

 

 

 

              พอมืนตาตื่นขึ่นกะงัวเงียเจียเข่าไก่    มื้อบ่ไปเล่นน้ำพายเฮือล่องยุป่องชี

ลงหาปลามาได่พอได่ขายพอได่ยาก     ทุกนำปากอยากนำท้องชุมพี่น้องบ่ต่างกัน...

...วันเดือนเคลื่อนมาใกล้เดือนสิบสิบห้าค่ำ   บุญเข่าสาตทีเคยทำห่อเข่าใหญ่ห่อเข่าน้อยส่งไห่เพิ่นพุตาย...

มีตายายย่าเฒ่าพ่อแม่เทิงอาวอา     ชุมวงค์สามวลมิตรเคยฮ่วมกันแต่คาวกี้

ประเพณีแจกเข่าแจกบุญส่งให่เพิ่น

พุได่ทกุข์อยากฮ้อนชอยชูขื่นได่ชุ่มเย็น   แม่นไผหิ้วอดอยากมีเข่าแต่งผองแนวกิน.

มีปูปลาอาหารเมื่องหมากพูพันพร้อม     มีฮอดกลอยมันเผือกขนมหวานพร้อมชุอย่าง

ผลหมากบักไม้มีพร้อมแจกส่งเถิง      อย่าให่พุมาท่ารับกองบุญนั่นอดอยากเด้อ

ชัวสิมีมื้อนี้นับได้กะล่วงปี...   อย่าสะคือคำเว้าคือพระสงค์เพิ่นเทส

เปรตนรกฮ่ำไห่มาบ่ได่แม่นส่วนบุญ.ชั่นแหล่ว.

              ภูษิต อาษาศึก

          3  กันยายน 2564

 

 

 

               พี่น้องเอ้ย..        ย้อนว่าอยากสืบสร้าง....สานต่อประเพณี

        เป็นของดีมูลมัง........คู่เมืองอิสานนี้    เลยบ่รีรอช้า.......เข้ามาอยู่ในกลุ่ม

พอแต่มาอยู่แล้ว....ใจเป็นแป้วเคิ่งดวง   .เป็นงงๆเซ่อๆ......สมองเงี่ยงเอียงเข

..อกสิเพยามดู.....หมูแฟนผญาต้าน   ..ครองโบราณคงสูญถิ่ม....อีกบ่โดนกะคงม่าย

..คำผญากะสิหล่าย.......ขาดคนค้ำซ่อยซู    มีบางคนเพิ่นฮู้.......คุณค่าผญาเดิม

จั่งได้เติมสมองคิด....อยากสืบสานมูลเค้า   บางคนเอาใจช่วย......ติชมพอใจชื่น

บางคนมาเลาะเล่น.....หวังชมซู้ชั่วคราว ...สิ่งที่เจ็บปวดร้าว.....กะคือเรื่องเพียงสนุก

..บ่ได้ปลุกใจโต.....ให้สืบคองแทนเค้า  ..ขนาดเป็นคนเฒ่า....หัวขาวฮอดกะหง่อน

..จ่ายผญาบ่ได้........ถามส่อบ่แม้นแนว   กลุ่มผญาบอกแล้ว....กะควรอยู่สิทำตาม

มรดกงดงาม......ต่อไปคงหายสิ้น   เฒ่านำดินนำฟ้า......กะยังมาปัญญาอ่อน

คำผญากะบฮู้........แถมยังบ้าตั้งแต่กาม...งึดหลาย.

#ฝากให้คิดครับ   

              สุนาท ติดวงษา

           3 กันยายน 2564 

 บ่ อยากจาบ่ อยากเว่า.. เรื่องเก่าๆที่มีมา...เผิ่นเข้ามาเพื่ออีหยัง...ยังบ่มีคนฮู่..บางคนเป็นเทิง ครูอาจารย์พร้อม..มาติชมกะพอว่า..แต่หาว่าเฮาบ่ฮู่...คือครูเค้าผู่เผิ่นสอน...บางคนจรมาเข้า..มาเว่าว่าในทางเสีย..นางเคยเพลียหัวใจ..ย่อนคำคน.บ่ควรเว่า..เว่าไปหลายมันสิเศร่า..สิเซาจาดอกสาก่อน..เอาไว

่ตอนมื่อหน่า..สิจาต้านแม่นสู่ฟัง. สบายดีมีความสุขเด้อ อ้ายสุนาท

    ส.สำลี พิมเทพ

 

 3 กันยายน 2564       

        

 

 

 

   อ้ายเอย

         คำว่าเฒ่าซิบเบาๆ.. กะเจ็บ      บอกอยากเก็บ.. มาคิดตอนสังขารโรยล่วง

      เคยย่างโชว์อวดอ้าง...ร่างบางน้อยอ่อน   คนออนซอนส่าจ้นๆ... หล่าคนนี่ัจั่งแม่นงาม

     นางกะหัวยุ้มย่าม... ยามเพิ่นยอยก(เขินอ่ะ)​  ย้านแต่ตกไปใกล... ปีเดือนสิเลื่อนผ่าน(เด้น้อ)

     อกกะยานหน้าขึ้นผ่า... หลังคานั่นกะเปลี่ยนสี(พี่เอย)  มีแนวกินหย่ำบ่ได้... มันเหลือใจได้แต่เบิ่ง(อุกเด้)

     อยู่ไปเหิ่งย้านแต่เฒ่า.. ตัวเฮานี่สิหย่อนยาน   ย้านแต่ได้เผ้าบ้าน... มีหลานเหลนคอยแอ่ว

     ฮ่่่่่าฮ่าๆแนวว่าคนย้าน ฒ.... เฮานี่แม่นคิดหลาย   ถึงยามเฒ่าเนื้อเหี่ยวหนังยาน...หูตามัวส่้องไปบ่ใสแจ้ง

     แฮงกะถอยลงล้า...โอ้ยเว่ามาบ่อยากคิด   มันโหลดผิดใจข่อย...สาวน้อยพุอ่อนหวาน

                   พี่น้องเอย.. บ่าวจารย์เอ้ย🤣🤣🤣🤣

                  สวัสดียามบ่่ายค่ะมารายตัว

                 ว่างจัดค่ะมื้อนี่มานั่งเหงานอนยุ รพพิ

                              เมื่อลมพัดหวน ณ สวนแตง

 

                                     26 สิงหาคม 2564

 

       อ้ายเอย

        มาชิตนเจ้าฮ้าย... พายน้ำตาเป็นบ่าป่วง    คนเคยฮักใจเคยหวง.. หลุดมือแล้วถิ่มฮอยแป้ว...

       ไห้ห่วงหา.. หวานเด้น้อคำว่าฮักท่อฟ้า   กะอย่าเอามาเปรียบ... อย่าเอามาเทียบควมฮักเฮา

      เว่าต่อกันในวันนั่น... อ้ายเอย    ชายพุองค์อินทร์แกล้ง... ปั้นแต่งหั้ยนางหลง

      ไห้น้องฮักจนงง... พะวงนำแต่คำอ้าย   หวานเอาฮ้าย... ยามพี่ชายอ้อนออดว่า

      แพงเจ้าปานหน่วยตา... ฮักเจ้าปานหน่วยแก้วฟังแล้วซุ่มฮอดใจ

      หนุนตักนอนอ้อนคำเว่า... ภาพเก่าๆยังติดตา   บายแก้มขวาหยิกแก้มซ้าย... ป่วนใจจนคิงฮ้อน

      ฮอดยามนอนว่าฝันดีเด้อหล่า.. ข้อความมาไห้เนื้ออุ่น เจ้าพุแก้มจุ้นพุู่นของบักอ้าย.. อย่าฝันพ้อต่อพุได๋

      คำที่อ้ายว่าไว่... เลยลืมง่ายใจเป็นสอง.( เหลือใจเด้)  น้องโหลดอยากกู่ก้อง... อยากหลงฮ้องว่าห่าคน

                                        อ้ายเอยแฟนเก่าเอ้ย

                                   เมื่อลมพัดหวน ณ สวนแตง

 

                                         26 สิงหาคม 2564

 

                 ..วาเด้คนแพงเอ้ย..ใจอินางยังเต็มร้อย..บ่ยอมถอยให้เดินกลาย

          ..แนวฮักหลายกะฮู้ตั้ว..ไผสิตัวะมว่นๆล้อ..พอบ่เป็นดอกทางหล่า

          ..คันว่านางสิเอา..เจ้าสำคัญกับข่อยหลาย..ตายเป็นตายบ่อายบ้าน

          ..ฮักบ่หวานนางพอฮู้..กะสิสู้ยู้บ่ถอย..เจ้าบ่ซอยบ่เป็นหยัง

          ..เพียงอย่าซังแววตาซึ้ง..หนึ่งชีวิตอยากชิดใกล้..หนึ่งดวงใจอยากเหินห่าง

          ..มันกะต่างหว่างน้องอ้าย..อย่างขี่ร้ายได้.ฮักเธอ..ล่ะหวา

             #ทักทายยามแลงจ้า  #สำบายดีมีความสุขจ้า

                         ชมพู่ สุภัสสร

                     24 สิงหาคม 2564

 

 

 

..วาเด้อ้ายเอ้ย..นางเป็นสาวบ้านๆ..กลางไพรภะมัยดอน..ตั้งแต่เป็นสาวมา

..บ่าวบ่มาคุยเว้า..จั่งว่ามาเห็นอ้าย..ในหัวใจอยากลองกล่าว..หรืออ้ายบ่าวติหม่องซ้น

..ว่านางเชื้อป่าไพร.ติน้อ

..อ้ายเอ้ย..คันว่าอ้ายเปล่าเนื้อ..กายเดียวบ่มีไผ..ใจบ่มีแนวแขวน

..ให้หว่งแนนผู้ทางบ้าน..การไฮ่นาสวนบ้าน..เฮือนฮังสิให้ฮว่ม

..สร้างป่าเขาให้เป็นบ้าน..สาวป่านางจั่งอิน้อง..สิครองซ้นเป็นมิ่งเมีย..พี่เอ้ย

#ทักทายก่อนเข้านอนจ้าทุกท่าน

          ชมพู่ สุภัสสร

     24 สิงหาคม 2564

 

 

 

          ผุ้ฟังเอ้ย..บ่ว่าสุขหรือเศร้า..เอาผญามาจาต่อ    ฝากไปถึงคุณพ่อ....ฝากไปถึงคุณแม่

       มิตรสหายอ้ายและน้อง..ผุ้แลจ้องถ่าอ่านกลอน    ถึงเลือดคนละก้อน..คนล่ะบ่อนกำเนิดกาย

        คนล่ะสายอุทร...บ่อนเนาว์นอนอยู่คนก้ำ    แต่สายคำนำมาพ้อ...บุญเฮานอได้มาฮ่วม

       จั่งได้มาอยู่ร่วม..ในกลุ่มก้อนดอกบ่อนเดียว    ถือว่าสายแนนเกี้ยว..ได้ดึงจ่องมาหา

       กลอนผญาแปงทาง...ได้ย่างเฮียงเคียงเจ้า    บุญของเฮาให้ยาวมั่น..ผูกสัมพันธ์อย่าถิ่มปล่อย

        ผญาฮักจากคนคอย...ส่งให้พี่และน้อง     ผุ้คอยจ้องถ่าอ่านกลอน

        ฝากผญาหล่าคำก้อน....อวยพรส่งให้สุขขี     มิตรไมตรีเจริญสุข.....ทุกข์อย่ามีมาใกล้

        ฝากหลานซายคนสุดท้อง..คือบ่าวทองเอาไว้แหน่   ขอเป็นลูกซายพ่อ..ขอเป็นลูกซายแม่

       เป็นพี่น้องฮ่วมบ้าน..นำเจ้าคู่สู่คน..เจริญเด้อๆ

                              **ทอง        คนเหงา**

 

                                  22 สิงหาคม 2564

 

ฝนเอ๋ยฝนเดือนเก้าตกบ่เชา. ปลาชิวอ้าวมันล้นหลี่ เดือนสิบลมพัดหวี่บุญเข้าสากกะผ่านแล้วชุมกอเข่ากะจ่อมาน. สาววาปีนอนอยู่บ้านเสียงลมผ่านปานคนเฮ็ด. เดือนสิบเอ็ดออกพรรษาหลวงพี่ลาสะบงแล้ว. เสียงแชวๆๆแจนแวนฮ้องเดือนสิบสองหัวลมอ่วย. เข่าดอมวยแก่ก้มคอยถ่าคนเกี่ยวกำ. เสียงพุดังตึ้มตั้มบ้านไกล้เพิ่นเอาบุญ. ฟังแต่เสียงกองยาวม่วนยินกะฐินฟ้อน. เข่านาดอนผัดตายแล้งผักกะแยงดอกสีม่วง. เข่าออกรวงทรวงรักช้ำระกำโอ้อยู่ผู้เดียว. หนาวบ่มีคู่เกี้ยวได้นอนเหี่ยวคือไฟขาง. นอนควรคางอยู่คนเดียวมันเปลี่ยวใจบ่มีชู้ นกเขาคูอยู่ปลายไม้เสียงดังไกลฮ้องหาคู่ คือหลายเด้คือสาวนางนี่ขาดยามลมต้องมันสั่นหนาว. นอนบ่มีคู่เว้ามันแปนเปล่าเดียวดาย. ขาดความหมายในชีวิตคิดมาแล้วมันกลุ้ม. นอนคุมแพรคุมผ้าในกายากะบ่อุ่นกอดแต่มอนนอนกับนุ่นกะบ่คือร่างเจ้าแนวมันเว้าต่อบ่เป็น. อากาศหนาวน้ำหมอกย้อยลมมาผ่านแห่งกาย. หนาวหลายๆๆเจ็บในทรวงผ้าห่มนวมบ่คลายได้ แนวคนหนาวหัวใจสิเอาแพรผืนผ้า. อาศัยผืนแพรวามาคุมใด้กะบ่อุ่น. ย้านหลายเด้บ่าวผญาเอย. สาววาปีย้านหัวใจหมุนหนาวบ่มีผู้ตุ้มมาคุมผ้าบัดนอน. สมพอสาวผญาเพิ่นนั้นเอาคู่ช้อนพอได้อุ่นบัดยามหนาว. บัดฮ่าสาววาปีแม่นผู้ได๋สิมาตุ้ม. มรสุมกะพวมเข้าฤดูหนาวพวมมาฮอด. ได้ยินจอดแจดฮ้องนกเขาจับง่าไม้มันฮ้องเป็นคู่กัน. แม้แต่นกมันยังมีคู่ช้อนเคียงคู่มันยามนอน. ส่วนโตสาวเมืองวาปีสิอยู่เดียวเป็นบ้อ. เดือนพ.ศหมุนไปหน้าอีกจักหน่อยกะชราไทยบ้านเอิ้นแม่ไหญ่ บัดฮ่ายามตายไปเขาสิบักไม้งิ้วเอาไห้ไส่กะโลง. คงบ่มีวันถ่า. คงบ่มีวาสนาเกิดมาเป็นกำพร้าคู่ อยู่ผุ้เดียวมันหว้าเหว่อยากอายเด้หมู่แมลง. แฟนผญาทั้งหลายเอ้ย. มอบแด่แฟนผญาทุกคนเด้อจ้า

                 จันลา  มณเทียร

              22 สิงหาคม 2564

 

 

 

      ค่ำแลงลงปลงใจไว้...วางลงใส่ในคำกลอน     เรียงอักษรให้เป็นคำ..แล้วนำมาดอกจาต้าน

      ลูกอีสานคือทองท้าว..แม่นขาดสาวบ่ได้ว่า    ขออยู่กับกลอนผญา..ขอเว้าจากับพี่น้อง

      ผมทองท้าวกะซ่วงใจ       ฝากบ่าวทองเอาไว้..อย่าได้ไล่ลืมหลง

      อย่าได้จงใจซัง....บัดห่าฟังผญาท้าว   ยามใจเหงาบ่มีเพื่อน..แสงดาวเดือนพระจันทร์ส่อง

      อ่านผญาจากบ่าวทอง..ส่งแรงใจไปนำฟ้า    แม่นไกลหน้าแต่ห่วงใย

       แม่นบ่ได้อยู่ใกล้...ใจยังคิดคนึงหา   ฝากผญาบทกลอน...ให้คนจรผุ้ไกลบ้าน

       ลูกอีสานฮักแพงไว้..ร่วมน้ำใจให้เป็นหนึ่ง   ให้คิดฮอดคิดถึง....ส่งแรงใจบัดอ่อนล้า

        อย่าลาร้างแม่นห่างหนี..พี่น้องเอ้ย...แฟนฟังเอ้ย

                         **ทอง       คนเหงา**

                          22 สิงหาคม 2564

 

 

 

 

ลมวอยๆๆยามเดือนห้าฟังพญาอ้ายเขียนส่ง. ข้ามลำโขงไปฮอดน้องผู้ครองถ่าอยู่ฟังลาว. คิดฮอดเด้มื้อสงกรานต์ลมพัดจ้าวคิดฮอดบ่าวทางเมืองไทย. ไปเที่ยวงานอยู่ฮิมโขงเปิดป่องเทียวได้เห็นอ้าย. (เปิดสะพาน)สาวฝั่งของยังจำได้บ่าวเมืองไทยนกเขาหนุ่ม. นั่งหาดทรายหัวยุ้มๆๆ. สาวเวียงน้องจื่อบ่ลืม. สองคนเฮาต่างดีใจปามปื้มลืมแล้วไป่นกเขาเขียว. สองคนเฮาเกี่ยวก้อยกันอยู่ฮิมโขงอ้ายส่งใจด้วยรอยยิ้ม. ขอสัญญาบ่ลืมถิ่มอ้ายว่าฮักสาวเวียงจันทร์น้ำโขงกั้นอ้ายบ่เกี่ยง. บ่าวนาเรียงว่าฮักน้องอยากเอากล้องส่องเบิ่งใจ. อ้ายทองเอ๋ยคั้นแม่นบ้านอยู่ไกล้ลูกย่าอยากไปยามเบิ่งเด้ เห็นสาวงามทางเมืองไทยอ้ายอย่าลืมสาวเวียงน้อง. สาวฝั่งของบ่เคยมีใจเลี้ยวฮักแต่เจ้าคนเดียวทางอ้ายอย่าเป็นอื่น. บ่ว่าค่ำหรือคืนสาวเวียงจันทร์คิดฮอดอ้ายพออยากย้ายมาอยู่ไทย. อ้ายนกเขาเขียวเอ๋ยอ้ายกะคงสิจื่อได้คราวแก้มกายตาเว็นเอียง. นั่งเคืองกันอยู่สองคนอ้ายผ้องวนอยากหอมแก้ม. น้องนั่งแนบตาอ้ายนั่งเว้าอยู่หาดจนว่าแสงแดดส่อง. จือได้บ่คำที่อ้ายบอกน้องน้ำของกั้นบ่แบ่งใจ. อ้ายทองเอ๋ย. หรือสิหวานแต่อยู่ไกล้เห็นสาวไหม่แล้วลืมฉัน. ยามอ้ายคืนเมืองไทยย้านลืมสาวจันทร์อยู่ฝั่งของได้ครองชู้ เจ้าผู้จู้บู้หน้าสาวเวียงจันทร์บ่เคยลืมสัญญาผะอวนได้เว้าอ่อย. ปากเจ้าหวานจั่งน้ำอ้อยออยน้องอยู่ฝั่งของ. ส่วนสาวอี่น้องยังฮักพี่บ่เคยหลง. อยู่ฝั่งโขงแดนไกลยังส่งใจไปหาอ้าย. สิ่งที่หมายสัญญาหมั่นสาวเวียงจันทร์แก้มอ่อนๆๆ. อ้ายนกเขาเขียวคอนคั้นอ้ายเมื่อฮอดบ้านสัญญานั้นพี่อย่าลืม. เจ้าผู้ฝืมชาวห้าเจ้าอย่าลืมสัญญาสาบานไว้ว่าฮักห่อ. สาวเวียงจันทร์ยังฮักเดียวตั้งต่อรอนกเขาชู้อี่น้องสิหาเฒ่าแก่มา. ฮอดวันทิตย์สาวเวียงน้องกะถ่า. จันทร์อังคารบ่เห็นมาสาวเวียงน้องได้เหลียวผ่อ. พุธพหัสน้องกะรอถ่าอ้ายจนศุกร์ย้ายก่ายเสาร์ ครบเจ็ดวันแต่น้องคอยท่าเจ้านกเขาจ่อยบ่เห็นมา. คำสัญญาอยูริมโขงหรือแม่นหลงลืมจ้อย. ลมวอยๆๆพัดปลายพร้าวทางไทยเมืองลาวกะยังเปิดสะพานฮ่วม. ความเว้ากันอยู่ฝั่งน้ำทางอ้ายหรือแม่นลืม. จื่อได่บ่มื้อสงกรานต์ฟ้ามืดครึมอ้ายสิต้าวคืนเมืองไทย. ว่าฝากใจไว้กับนางพี่นี่เมือแต่เพียงร่าง. อ้ายวางหัวลงตักน้องมือทั้งสองมาโอบไล่ ว่าฮักน้องจนเหมิดใจ. เฮ็ดตาหวานสีอ้อมแอ้มขอหอมแก้มก่อนสิเมือ. เหลือแต่ความทรงจำเหลือแต่หวานอ้ายก้องในหูของน้องอยู่ บ่ได้คู่ครองเป็นคู่ควงอยู่ฝั่งน้ำ. สาวลาวน้องกะอุ่นใจ. ดอกน๊าบ่าวคนไทยเอ้ย. ขอโทษบ่าว ทอง เด้อจ้าที่ดึงมาเป็นตัวละครนำ. เพื่อความม่วนชื่นจ้าอย่าว่ากันเด๋อ

                 จันลา   มณเทียร

 

               15  สิงหาคม 2564

 

หล่านางเอ้ย

อดสาสิ่งตาน้อย...เสี่ยงตาหล๋อยมาอ่านแหน่

มูลพ่อแม่ปู่ย่าเฒ่า..เพิ่นพาเว้าแต่ก่อนมา

ทางพ่อลุงแม่ป้า.....เคยได้วาจาไข

เว้าจากใจผญาศิลป์...มาม่วนยินแต่คราวกี้

เข้าใจดียุน้องหล่า...บทผญามันของเก่า

คนเดียวนี้บ่มีเว้า..เขาตี๋ส่ำต่ำสกุล

หัวใจอ้ายว้าวุ่น....คิดฮอดอุ่นคนไค

อ้ายเข้าใจเธอดี..ว่าบ่มีใจตั้ง

่เจ้าบ่ฟังผญาอ้าย...ไปสนใจดอกแนวอื่น

บ่อาจฝืนใจเจ้า......ให้มาเว้ากล่าวผญา

แม่นสิอ้อนวอนฟ้า...บ่มีค่าแนวได๋

คนเบิดใจสิไขจา....ค่าบ่มีพอน้อย

อยากนำฮอยปู่ย่าเฒ่า...เว้าผญาดอกเพียงเทือ

ย้อนฮักเจ้าเอาเหลือ....อยากเว้าจาผญาเกี้ยว

นำเจ้าแม่นผุ้งาม.......คำแพงเอ้ย..คนงามเอ้ย

      **ทอง      คนเหงา**

         15  สิงหาคม 2564

ออนซอนเด้คำเว้า ผญาเฮามูลปู่-ย่า รักษาไว้เด้อลูกหล่า ของสูงค่าแห่งอีสาน ให้ลูกหลาน สืบซูไว้ วัฒนธรรมไทย ของเค้าแต่เก่าก่อน ซ่อยกันซอนสืบสร้าง อย่าวางถิ่มป่อยป๋ะ เด้อคำเอ้ย..

           จันทร์จิตร ดุลนีย์

 

         15  สิงหาคม 2564

สายลมพัดมาริ่วๆๆใบตองปลิวเปี้ยงแล้วปิ่น. ลมพัดดินพัดพร้าวใจกะโอ้อ่าวนำ. ลมรักตำหัวใจจ้าวหนุ่มลำปาวจนหลงถิ่น. กาฬสินกว้างต่อกว้างมายืนง่วงอยู่เลาะบึง. ความคิดถึงคิดฮอดตาบอดส่องบ่ทาง. หลงตำนางสุดทางดำความรักตำหัวใจอ้าย. จนตาลายหลงทางบ้านมืดพอปานปิดตาย่าง. ฮอดปากทางสิเขาบ้าน. จ้่งเห็นป้ายเลาะศาลา. ศาลาแดงอยู่ข้างเพิ่นเขียนว่าบ้านหนองหลุบ. ขึ้นอำเภอเมืองเกินป้ายเพิ่นเขียนไว้ทางทางไต้ ลมอันได๋พัดหน่อหลงทางงอเข้าเพิ่น หัวใจเวินเลาะเหลียวได้เขียวแดดข้ามท่งนา สะเลเตเอ๋ยเทิงผ่องหารเทิงผ่องกล้าย่างข้ามป่าต้นยางชุม. ใจตกหลุมต้องไปหาแม่นฟ้าอย่ามากั้น. ภูผาตันจักพันเลี้ยวหนทางเทียวบ่ได้ตื่น. หมื่นกิโลร้อยล้านแม่นพันลี้สิค่อยบืน. สิ่งอื่นๆๆกั้นบ่ได้ใจคิดต่อบ่เคยแคร์ ขอแต่นางในดวงไห้เยื้อใยไมตรีบ้าง. ใจตกหลุมตกส้างจนหลงทางคืนบ้านเก่า. หลงนำเงาเจ้าฮอดจนปานนั้นละพี่ชาย. คนทั้งหลายเพิ่นเมาเหล้าเมาชาเป็นบ้าป่วง. อ้ายเมารักหลายก่อเหล่าจนเป็นบ้าได้แล่นนำ. ศรรักตำดิ้นบ่ได้ใจอ้ายหล่นลงหลุบ. คุบบ่ทันใจมันเวินเสิ่นลงเมืองเกินร้อย. พอปานหอยนำคาดวาสนาบ่สมเพิ่นสาวเมืองเกินหนึ่งร้อยเหลือโตนข่อยผู้ฮักแพงแน่เด้อ. สะเรเอ๋ย. อ้ายนี่คือจั่งแฮ้งอยากบินแข่งเคียงหงห์ ใจประสงค์หมายดอมย้อนฮักหอมถนอมเลี้ยง. เจ้านั้นสูงเพียงฟ้าเบิดปัญญามืออ้ายเด่ สะเรเตคือดอกฟ้าอ้ายเป็นหญ้าป่าสนม. คั้นดอกฟ้าบ่ก้มโน้มลงใส่คงเหมิดหวัง. เบิดกำลังสุดสอยได้นั่งคอยยามร่วง. น้องคือดวงจันทร์แจ้งทอแสงใสสง่า. วาสนาต่ำเตี้ยคืออ้ายกระต่ายดอน. น้องคือพ้วงดอกช้อนกลิ่นหอมอ่อนออนชอนหลาย. อ้ายมันแนวผักหมดอกบ่งามคือนามช้อน. บ่กล้าชอนแชมเจ้าแหนมแต่เงาเฝ้าแต่หุ่น. บุญเอ๋ยขอไห้นำจ่องน้าวเอาพร้าวเข้าใส่โพธิ์ ฝากเเน่เด้อฝากแน่เด้อคั้นเจ้าบ่มีไผ. ขอฝากใจมานอนเฮียง. ขอฝากเสียงมาเฮียงไกล้ ขอฝากใจผะอวนอ้ายลอยลมมาอย่าฟ้าวไล่ ขอเป็นแฟนเจ้าบ่ได้ขอเป็นอ้ายรับแน่เด้อ. สาวผญาทั้งหลายเอ็ย. 55555เป็นแค่ตัวอย่าพญาเกี้ยวเด้อหล่า

             จันลา   มณเทียร

           15  สิงหาคม 2564

     ภาพโดย....ทอง   คนเหงา 

               ฝนตกมาพาใจเศร้า..คิดฮอดสาวผุ้ไกลห่าง     คิดฮอดนางนาทน้อง......ผุ้ไปล่องดอกอยู่ไกล

เห็นลมพัดปลายไม้...น้ำไหลผ่าเข้านาหนอง    ตาเหลียวมองได้หวลคิด..ถึงอดีตเคยมีเจ้า

เคยไปเซาดอกพักซ้น..เข้าหลับฝนเถียงนาใหญ่    ฟ้ากะฮ้องน้องย้านหลาย..อ้ายหยับไปโอบไหลน้อง

ประคองเจ้าเข้าหว่างทรวง    เหลียวเบิ่งนาท่งกว้าง..ดวงใจพี่นั่นมีสุข..คำแพงเอ้ย

ทุกข์้เคยมีในหัวใจ..กะลืมไปหมดสิ้น      ใจถวิลในคำเว้า..ที่สองเฺฮาเคยเว้าว่า

ข้าวขึ้นนาปลาขึ้นเล้า...สิขอเจ้าเข้าแต่งงาน    คนส่ากันเบิดบ้าน...ถึงงานแต่งเฮาสอง

ิ้อ้ายกะคองแพงฮัก..บ่มักไผ๋คือเจ้า     ฮักของเฮาบ่คือกี้...ตอนคนดีหนีไกลถิ่น

หนีจากดินเมืองบ้าน..อีสานเค้าถิ่นเดิม     ว่าสิหาเงินเพิ่ม..มาเติมต่อให้เหมาะสม

ฮักเลยขมบัดนางไป..ห่างไกลกับอ้าย    เบิดความหมายใจหมองเศร้า..ฮักของเฮาเจ้าถิ่มป่อย

นั้งรอคอยคือคนบ้า....คิดเห็นหน้าหม่องพะนาง   ฮักเฮากลายเป็นฮ้าง...นางบ่ย่างทางดิน

ไปโบยบินยุเมืองหลวง..บ่ห่วงใยแฟนเค้า    จบสำเนาความช้ำ..ฝากถึงคนใจดำ

ผุ้เคยเว้าว่าฮักห่วง    บัดได๋แท้แม่นฮักลวง...ใจหนึ่งดวงคืนให้เจ้า

ส่วนคนเศร้าหากแม่นชาย คนงามเอ้ยๆ

                                **ทอง        คนเหงา**

                                    15  สิงหาคม 2564

ตาลิโตนเนาะลูกหล่า มาซ่างว่าแท้น้อคำ นางพุคนใจดำ กะซ่างทำลงได้ บ่เห็นใจจักดี้ หนีไปมีคนใหม่ บ่คือคำเว้าไว้ แต่คาวกี้ เก่าหลัง ปล่อยเขาไปซะหล่า สู้อดสาห์ ตั้งหลักใหม่ บุญเฮามี ยังสิได้ พุมาให้ ได้เบิ่งกันลูกเอ้ย

จันทร์จิตร ดุลนีย์

15 สิงหาคม 2564

ภาพโดย...ทอง   คนเหงา 

 

           ผุ้ฟังเอ้ย..มีหลายคนจาเว้า..หยิบเรื่องเก่ามาแทงใจ     อดีตไผ๋กะเคยมี......เทิงดีและเลวร้าย

           บ่มีไผ๋สิไปแก้........แผลอดีตที่เลยผ่าน               ปัจจุบันระลึกไว้.....ในเรื่องที่ผ่านมา

           สิ่งที่เคยซั่วซ้า....ที่คิดว่าบ่สมควร          กะรบกวนหัวใจ...ลืมมันไปให้เร็วฝ่าว

           อย่าสิเอามาเก็บไว้..รบกวนใจให้ล่าอ่อน          สิสะออนอีหยังแท้...แค่เรื่องที่ผ่านมา

          แต่คันใจอ่อนล้า...แล้วหากว่าเจ้าคิดเห็น      เรื่องที่เป็นความสุข...บ่ทุกข์ใจเพียงน้อย

          นั้งใจลอยพลอยซื่นห่าว..กะเก็บเอาเด้อน้องพี่      อดีตเก่าเฮาเคยมี...ที่มันสุขเลิศล้ำ  

                                                   กะจำไว้ดอกใส่ใจ   ผุ้ฟังเอ้ย

     ..เตือนเจ้าของเด้อน้องอ้าย...จำใส่ใจเอาไว้ว่า    สิ่งที่มันมีค่า.และสำคัญหลายล้น.คือตอนนี้ที่ย่างเดิน

     ปัจจุบันที่เขาเอิ้น....นั้นควรคิดในจิตใจ    อย่าอาลัยความหลัง..อย่าไปหวังมื้อใหม่พุ้น    ผุ้ฟังเอ้ย

     ใจของเฮาสิว้าวุ้น..หากมัวแต่ไปจำจด      อนาคตมองบ่เห็น..ว่าสิเป็นจั่งได๋แท้

     ขอให้แคร์ในตอนนี้..ปัจจุบันมี.ให้ก้าวย่าง      ผมบ่าวทอง.สิขออยู่เคียงข้าง..เป็นแรงใจให้หมู่เจ้า

       จนเท่าชั่วชีวี...คนฟังเอ้ย..แฟนฟังเอ้ย

                                                                                       **ทอง        คนเหงา**

                                                                                           15 สิงหาคม 2564

ภาพโดย...ทอง  คนเหงา 

              ว่าง นั่งเล่น อยู่กระท่อม รัง สาริกา ( คึดซือ)

    คันสิไปจาเว่า   ย่าน คนของเขานั่นเว่าใส่           ตัดสินใจสิบ่ต้าน    บ่วานเอิ้นอ้ายอ่วยคืน

สิขอบืนยืนต่อสู้    สิขออยู่ดอกเดียวดาย     สิบ่บายมือชาย    มาอยู่เฮือน เฮียงซ้อน

สิขอนอนในห้อง   ยามหม่นหมองให่เพลงกล่อม     สิขอยอมพ่ายแพ้   สุดแท้แล้วแต่กรรม

สิขอทำงานสร่าง   ถากถางทางตามพ่อสั่ง        สิเซาหวังอีกแล้ว    ให่เหลือแป้ว อยู่แต่ใจ

ไผที่เคยฟังน้อง   เคยมาส่อง มาแลดู          อยากเป็นหมู่  อยากคุยนำ  บ่เป็นหยังขอบคุณจ้า

โตนางหล่า มีตั้งแต่ คำจา   พาให่ดอกหม่วนซืน    จั่งได่ยืนกล่าวต้าน   นานหลายมื่อดอกผ่านมา

สวัสดียามงายแก่ๆ มื่อนี่ทางเมือง ศรี ฝนตกแล้ว    อากาศยามเซ่า สดซืน สบายกั่วซูมื่อ เป็นจั่งได๋น้อ

ทางบ้านพีน้อง ฝนตกบ่น้อจ้า  สำบายดีมีสุข เด้อจ้า

ส.สำลี  พิมเทพ

 

14 สิงหาคม 2564

 

                       พี่น้องเอย

                              โลกหมุนเวียนเปลี่ยนย้าย.         กลายล่วงเข้ามายาม

                  ยามมื้อแลงค่ำค่อย                    สายลมวอยหมากยางหล่น.

                   น้ำหมอกลงทั่วพื้นละอองชื้นทั่วดิน.       ปันหาใจยังบ่สิ้นหันปิ่นยุคือหลา.

                   แบกปันหาหัวใจคาคอ                 ฮ่งฮอยแต่แนวกลุ้ม

                   เห็นน้ำยางมันใหลย้อย.               คือน้ำตาคนคอยรินย้อยบ่มีต่าง.

                   คนเบิดหวังนั่งซอมทาง.                ถืกอ้ายวางปล่อยไว่.

                   นางนอนไห่ยุป่ายาง.                     ถิ่มสัณญาฮักฮ้าง.

                   อ้ายโหลดห่างหนีใกล.                    เหลือแต่รอยอาลัย

                   ไปอยู่ใสเด้แฟนน้อง.                      เม่อมองทางคอยคองถ่า.

                   น้ำตานางมันรินหลั่ง.                      เบิดความหวังอ่าวโอ้

                   โตอ้ายบ่อ่วยคืน.                            ฝีนกีดยางทนเศร้าเว่ากับเงายามล่าหล่อย

                    สาวลมหวนผุน้อยสิคอยถ่ายุป่ายาง.   อ้ายเอยแฟนนางเอย.

         สวัสดีตอนบ่ายค่ะเพื่อนๆมื้อนี่เศร้าอักแล้วค่ะ

                                       เมื่อลมพัดหวน ณ สวนแตง

 

                                             4 สิงหาคม 2564

 

 

วาสิบ่จ่ม  อดบ่ได่

                        อ้ายเอย....ไผเด้นอ..ไผสิมาซ่อยยู้...  พอเป็นหมู่ยามนางเหงา...พอบรรเทายามคิด

     เป็นมิตรกัน ผัดยามแย่...งอยคันแทยามนางล้า       คอยเว่าจาดอกต้านต่อ...พอได่คอยปากเว่า

     ยามนางเศร่าเอ้าอั่งใจ...     ไผสิมาคอยเว่า...คอยจายามซ้นฮ่ม.

     วอนลมไปบอกอ้าย...ให่โงโค้งอ่วยคืน     ทุกวันคืนยังคอยเจ้า...เฝ่าแต่ส่องมองทาง

      ปล่อยละวางบ่ลง...เพราะยังคงคิดถึงอ้าย      บ่อยากอายคนจ้อง....บ่อยากอายคนมอง

       แนววาน้องคิดฮอดพี...คิดฮอดหลายอีหลี     บ่ได่ติแต่งเว่า...คิดฮอดเจ้าบ่เล่าลืม..ซั่นดอกจ้า

       สวัสดียามเซ่า วาสิบ่จ่มเรื่องนี่ กะอดบ่ได่ อย่ารำคาญ     นางเด้อ..คันบ่ได่จ่ม บ่ได่ระบาย..กะย่านป่วง...

        กะเลยมาจ่มให่ฟัง.. คึดฮอดคือเก่า..สำบายดีมีสุขจ้า

                                                 ส.สำลี  พิมเทพ

                                                29 กรกฎาคม 2564

         ก่อนสิออกไปนา    คึดออกเรื่องเดียว

      อ้ายเอย...คำวาฮักน้องนั่น...อยากเติมฝันบ่น้อพี           เพียงราตรีที่ผ่านพ้น...มีคนอ้อนอ้ายกะลืม

      คำวาฮักน้องหลงปลื้ม...กายเป็นตื่มทำใจเจ็บ      ให่น้องนี่นำเก็บ.เศษคำฮัก..วาสิพักเซาเก็บเมี้ยน

      เวียนไปหาหลายครั้ง...น้ำตาพังไหลหย่าว        ย้อนไปเห็นสาวต่างบ้าน...เดินเคียงข่างบ่าวพีชาย

       น้ำตาไหลหลายครั้ง...ได่จอบนั่งมองดู     เขาจู๋จี๋บ่เห็นเฮา..เเนมเห็นเขามีสุขล้น

       น้ำตาปนเสียงสะอื้น..ฝืนทนดูบ่ฮู่หย่าง      บ่เห็นทางมืดอื้อคื่อ...คือจั่งไม้แหย่ใส่ตา...พีเอ้ย

     สวัสดียามเซ่า..มื่อได๋กะวาสิเซาคึด..กะจักเป็นหยัง    จั่งเซาบ่ได่  ยามว่างกะคึดคือเก่า..สำบายดีมีสุขจ้า

                                                                     ส.สำลี  พิมเทพ

                                                                   29 กรกฎาคม 2564

 

               หลังจากกินข้าวเที่ยงแล้ว          นั่งอยู่เถียง(ถาม..อ้าย..ก่อน)

      อ้ายเอ้ย..นางอยากถามข่าวอ้าย..ยามเฮาห่างไกลกัน     ุถาม.ว่าความสัมพันธุ์.....ยามห่างกันกับน้อง

      ถาม.ว่าอ้ายยังหมั่น.....ยังฮักกันคือเก่าบ่       ถาม.ว่าอ้ายไปพ้อ....สาวอื่นบ้อจั่งบ่คืน

      อ้าย.จั่งบืนไปหน่า....บ่หันมาคุยกันก่อน       อ้าย.จั่งมีใหม่ซ้อน....วอนๆเอิ้นบ่ต่าวมา

       อ้าย.จั่งบ่จาเว่า....ให่เศร่าอยู่เดียวดาย        อ้าย.จั่งหน่ายลืมกัน...ลืมสัมพัธุ์ของเฮา

       ปล่อยให่มันเพม่าง...       ก่อน.สิวางป๋าน้อง....คือบ่ป่องทางวาจา

        ก่อน..สิวางไกลหนี...คือบ่มีคำต้าน      ก่อน.เคยวานๆเว่า...ฮักคือเก่าคือเดิม

        ก่อน..เคยเติมแรงใจ....ให่แก่กันทุกวันมื่อ      คือสังเป็นแนวนี่...ส.สำลี.ถาม.อ้าย.ก่อน

         วอนพีชายให่บอกน้อง...ให่หายข่อง ให่ป่องใจ...

         สวัสดียามบ่าย มาทักทายพีน้องก่อนสิไปหาส่ามข้าว    กับผญาจ่ม..ถาม.อ้าย.ก่อน..คึดฮอดคือเก่า..แม่นสิมา    นากะยังแวะ มาจ่มอยู่..สำบายดีมีเเฮงเด้อจ้า

                                                        ส.สำลี  พิมเทพ

                                                      29 กรกฎาคม 2564

 

           หลังจากกินเข่าแลงแล้ว ย่านลืม

                       เหมิดแล้วบ้อความฮักอ้าย...กำลังหมายดอกซอมอยู่ 

         วาสิมาเป็นคู่...วาสิมาส่อยยู้...ซูซ้วนดอกส่อยนาง..

          ยามอยู่นายามว่าง...เรื่องต่างๆคอยเวียนวน

          นี่หล่ะนอๆคน...สังบ่จำคำเคยเว่า

          มื่อได๋เหงากะมาเว่า....เห็นวาเฮานั่นเว่างาย

          บ่อยากอายคำจาต้าน...นานหลายมื่อดอกวามา

          คำเคยจาวาฮักน้อง....ลองคึดเบิ่งเด้อคนดี

          คำวาฮักอีหลี....ที่พีเคยจาต้าน

         คำหวานๆวาฮักน้อง...ให่อ้ายลองทบทวนเบิ่ง

         บ่ทันเหิง อ้ายลืมจ้อย...ให่คอยถ่า อ้ายบ่มา

         ก่อนสิลาจากน้อง...ให่ฮ้องสั่งแหน่เด้อชาย

         บ่ต้องอายคนมอง...ฮ้องดังๆ วาซังน้อง..ซั่นดอกว้า

              สวัสดีก่อนนอนจ้า. วาสิบ่มาจ่มดอกพีน้อง  เเต่กะย่าน

         ลืม กะเลยมาจ่มให่ฟังก่อนนอน...อย่าฟ้าวป๋ากันถิ่ม

เด้อจ้า...คึดฮอดคือเก่า นอนหลับฝันดีเด้อจ้า

                                               ส.สำลี  พิมเทพ

                                             29 กรกฎาคม 2564

 

            ฝนตก สองมื่อแล้ว       นั่งอยู่บ้าน ว่างๆ แก้ง่วง

         ฝนตกรินฮำย้อย...คึดฮอดฮอยอดีตเก่า..         คึดไปมาแล้วกะเว่า...พรึมพรำเศร่าอยู่ผู่ดียว

  มีแต่คนมาเกี้ยว...มาเทียวเว่าออยอ่อน        มาเทียวเว่ามาเทียวอ้อน...ออนซอนน้องวาอยู่ดาย

  แสนเบื่อหน่ายคำอ้อน...วาออนซอนอีนางอุ่น    เรื่องวุ่นๆบ่อยากหยุ่ง...นอลุงป้า หรือวาได๋

   แนววาใจมีแป้ว...แนวเคยเห็นประสปอยู่     ผู่บ่เคยกะอย่าพ้อ...ขอวางไว่ เเม่นละวาง...ซั่นดอกจ้า

           สวัสดียามสาย ของวันอาทิตย์ ฝนตกเหมิดมื่อ เหมิดคืน..ออกไปไสกะบ่ได่ วนไป วนมา กะมาจ่มให่

พีน้องฟังคือเก่า  เเนวว่างๆ คึดฮอดคือเก่า  สำบายดีมีความสุขทุกๆคนเด้อจ้า.

                                                   ส.สำลี  พิมเทพ

                                                 29 กรกฎาคม 2564

 

 

 

 

หล่านางเอ้ย..

                      บทผญาของบักอ้าย..เบิดความหมายแล้วแม่นบ่

                      ห่วงกะดักฮักกะด้อ..รอเจ้าส่งข่าวมา

                      ทุกอักษรฮู้บ่หล่า..ทุกคำจาที่เขียนส่ง

                      อ้ายบรรจงมอบให้..จากใจนี้ที่ฮักนาง

                      มาบัดนี้.เหลือแต่ความอ้างว้าง..นางบ่อ่านบทผญา

                      คำเคยจาว่าม่วนหลาย..บรรยายกลอนออนซอนล้น

                       มาหลูโตนเจ้าของเด๋..อึกพังเพน้ำตาหลั่ง

                      เว้าอีหยังกะมิดจ้อย..ผญาสร้อยเจ้าเล่าลืม

                      เหลียวเห็นฟ้ามืดครึ้ม..มันแฮ่งตื่มทางความเหงา

                      อีสานเฮาเจ้าว่าเชย..พี่กะเลยอยากอายเว้า

                      ม่วนบ่เซาแต่คราวกี้..จำได้ดีสำเนียงถิ่น

                      ได้ยินเสียงลำร้อง..ดังก้องทั่วอีสาน

                       สารภัญว่านั้น...ฟังแล้วม่วนชวนหลงใหล

                       เบิดความหมายในใจสาว..บ่าวบ้านนาน้ำตาย้อย

                       นั้งใจลอยดอกซึมเซ้อ..หวังว่าเธอสิคืนถิ่น

                       ดินอีสานหมองเศร้า..อยากอายเว้าสิอ่วยลง

                       อ้ายขอปลงใจไว้...คันสิตายบ่ลืมถิ่น

                      ดินอีสานท่อนั้น..สิกลบหน้าบ่าวพี่ชาย

                       ซู้พี่เอ้ย..คนงามเอ้ย

                                           **ทอง      คนเหงา**

                                            29 กรกฎาคม 2564

ม่วนเด้ผญาอ้าย บ่าวพี่ชายเขียนไห่อ่าน

อ่านเสร็จแล้วสงสาร อ่านเบิ่งแล้วคิดพ้อนางน้องซูเก่าแฟนหลัง..พุ่นแล้ว ตั้งแต่นางหนีไกลเปลี่ยนใหม่ชายมานอนซ่อน เฮ็ดไห่นอนฝันพ้อยูสูคืนไห่ไหวหวัน คิดเห็นสาวผู้นั้นแฮงกลุ้มปวงบอเซา...สั่นดอกย้าอ้ายเอ่ย#สวัดดียามค่ำๆครับอ้ายซ้าย ม่วนครับวม่วนผญาเขียนมา

                                               ถวิล   แฮดสีทา

                                          29 กรกฎาคม 2564

 

             อ้ายเอ๋ย.หากบ่ติว่าน่อง          ยุหัวไฮ่ปลายนา

           หากินหอยปูปลา        อยู่ดอนนอนแล้ง

           หากินกลอยแทนเข่า    หาขุดมันตามป่า

           ตามผะสาคนยากไฮ้       หาเซ้าขาดแลง.เด้น้อ

                              กรองแก้ว  บุญญา

                            29 กรกฎาคม 2564

 

 

 

 

                                           สุขที่เฮาฮ่วมสร้าง         สะพานทางฮ่วมใต่

                                  พอหลบภัยแดดฮ้อน   ฝนย้อยฮั่วบ่เถิง

                                   กลางคืนมีอี่เกิัง               กั้งห่มให้ลมเย็น

                                   กลางเว็นมีใบบัง           ผ่อนแสกลางเว็น

                                   ยามนอนลมเย็นเยี่ยม      มีเฮียมนางข้างคู่

                                   บ่ต้องหรูดอกบ้าน         พอไว้ได้พักเซา

                                   นกเขาคูขันแต่เซ้า           กะฟ่าวตื่นหุงหา

                                   สาริกางอยคอน           ส่งเสียงจอจั้น

                                   เดือนหกผันมาผ่าย          เตรียมคราดไถไว้ถ้าหว่าน

                                   ฟ้าประทานฝนเม็ดย้อย  พอมีน้ำแซ่นา

                                   ปีนี้ฝนสั่งฟ้า                      ปลากะสั่งลาหนอง

                                   ขาวนาคองคอยฝน      สิหล่นลงฮำข้าว

                                   ถืกแดดเผาจนไหม้           ถ้ามื่อใด๋กะแล้วมั่ง

                                    ชาวนาอ้าปากค้าง        หลูโตนข้าวเหี่ยวตาย

                                                  เฒ่า ซื่อ ซื่อ

 

                                              19 กรกฎาคม 2564

 

 

*ฮีตสิบสอง*

                          ถึงเดือนอ้าย ทำบุญข้าวก่ำ            ฟังหมอลำแอ่วฟ้อน หมอแคน ย้อนม่วนดี

    ตกเดือนยี่ บุญข้าว คูณลาน                       นี่กะงานสำคัญ ซ่อยกันเมิดบ้าน

    เดือนสามนั่น งานบุญข้าวจี่                          ฮอดเดือนสี่ แห่ผเวส ฟังเทศ แม่มัทฑรี

    ยามเดือนห้า พากันม่วน สงกรานต์                ทั้งญาคู ญาซา กะม่วนยิน ญอย้อง

    เสียงฟ้าฮ้อง เดือนหก ออกใหม่                    แห่บั้งไฟ ขึ้นฮ้าน วอนไหว้ พ่อไหญ่แถน

   เดือนเจ็ดแจ้ง บอกต่อ ญอนา                        บุญซำฮะ แฮกคอง ไถคาด

    ออกจากฮั่น เดือนแปด สังฆา                      เข้าพรรษา งานบุญ พุทธัง สังฆเจ้า

    มาเดือนเก้า ประเพณี บ่ให้บิ่น                      ข้าวประดับดิน  สืบไว้ บุญเอื้อ หุ่งเฮือง

    บุญต่อเนื่อง เดือนสิบ ข้าวสาก                     ฝากห่อไว้ เคียมฮั่วไฮ่สวน

    ชวนเอาด้าน วิญญาน ผู้ล่วงลับ                    ให้มาฮับ ห่อข้าว ลูกหลานเจ้า แต่งภาช์

    ตั้งท่าจ่อ ออกแห่กัณหลอน                          ตอน เดือนสิบเอ็ด เฮ็ดบุญคูณไว้

    ไทเปิงบ้าน โฮมกันบุญใหญ่                         ออกพรรษา หม่อใกล้ บุญบ้าน ห่อขนม

    ห่อข้าวต้ม ตามฮีตประเพณี                         ทำควมดี ส่งเสริม พระธรรมไว้

    เลยไปฮอด เดือนสิบสอง ท้องถิ่น                 บุญกฐิน สืบสร้าง อารามกว้าง ให้ฮุ่งเฮือง

     จบครบสิ้น จารีต ประเพณี                          แนวได๋ดี ให้ซ่อยซูเอาไว้

      สรรคำสร้าง จากพญาแม่งหมี่                    เป็นผญา  จารึกไว้  พอให้ ส่องเห็น....ท่านเอ้ย

---คำสารภาพจากผู้เขียน---*ไผอ่านจบแนครับ ยาวคัก 12เดือนพุ่นเนาะ

*ขอควมเอ็นดูจากผู้รุ้ผญา ชี้แนะเอาเด้อครับ  คำได๋ลูกหลานบ่ป่อง ติชมได้ครับ

เจตนาเพียงอยากเป็นส่วนหนึ่ง ในการจารึก วัฒนธรรมประเพณี ไว้ในรูปแบบผญา

บ่มีเจตนาอื่น ขออภัยครูบา อาจารย์ไว้ ณ.ที่นี้ครับ

                                                     #พญาแมงหมี่

                                                         9/ก.ค./64

                                                                    19  กรกฎาคม  2564

 

 

...อ้ายเอ้ย..

น้องบ่เคยแปรปลิ้น      เปลี่ยนแปลงเป็นลายต่าง

ย้อนว่าใจประสงค์สร้าง    จั่งครวญเว้ากล่าวผญา

      ชายลืมนาแล้วบ้ออ้าย       ลืมป่นปลาเข็งเถิ่งแกงอ่อม

ก้อยกะปอมหมากมว่วน้อย     ทางเจ้าข่อยได้อยุ่กิน

ยอดกระถินอยุ่ข้างฮั้ว       กินกับป่นปลานัวเจ้ายังว่

ฮอดยามไฮ่ยามนา       ฝนตกมาน้ำโห่ง

ท่งนาน้อยจั่งสมุทร     เห็ดเผาะผุดพี้ลี้

้เหลียวทางพุ้นทางพี้     จูมจีกระเจียวป่ง

แนมปลายท่งใต้กกหว้า     เห็ดเผิงน้อยออกอยุ่เต็ม

สิแกงเค็มแกงเปรี้ยว       ส่วนกระเจียวลวกจิ้มป่น

ผักกระโดนหมุ่นั้นเข้ากันแท้..แม่นมักหลาย

ผักติ้วนำเก็บมาไว้    ุถ่าใส่แกงเห็ดเผาะออ่น

เถิ่งเห็ดขอนเห็ดปลวก    จักลวกกินเถิ่งสิป่น

อ้ายไปโดนอว่ยบ่ได้       หรือมีไผดึงอ้ายอยุ่

ลองเว้าดูให้บอกน้อง      คนคล้องใจอ้ายบ่ให้มา..ซั่นบ่น้ออ้ายเอ้ย

#ทักทายยามบ่ายอีกรอบจ้าชว่งนี้โรคภัยมันร้ายแรงเบิ่งแงงเจ้าของเด้อจ้า

                    ชมพู่  สุภัสสร

 

                13 กรกฎาคม 2564

 

 

..พี่น้องเอ้ย

..เป็นนักเขียนหากบ่เพียรทางแต้ม

..แนมเบิ่งบ่งามตา

..เก่งผญาหากบ่นำมาขาน

..บ่มวนพานให้ยินย้อง

..ฮีตบ่คองนำมาใช้

..กะไลหายบ่หมายเล่า

..ผญาเฮามันสิเพดอกหมุ่นม้าง

..ทางเว้าบ่เหล่ากัน

..โอน้อ

..เขียนเป็นกลอนวาทเว้า

..มานำเล่าคำขาน

..เอาผลงานทางศิลป์

..มว่นยิลมานำแจ้ง

..คำบ่แฝงเอามาแงงนำใช้

..ภาษาใจให้วาทคล่อง

..เอาทำนองดอกบ้านๆ

..ความสำราญดอกเค้าๆ

..มาเนาว์ต้านให้มว่นใจ

..ชายเอ้ย

..นางกะหมายใจตั้ง

..ทางมว่นมานำขาน

..หากบ่พานทางใจ

..บ่มว่นตาอภัยบ้าง

..หมายแต่ทางนำอ้อน

..อย่าตัดรอนสออนแน่

..เพียงชายแล..ขอเพียงแคร์ใจต้อน

..ออนซอนหล่าบาดกล่าวจา

..อย่าสิว่าโตน้อง

..หมายเกี่ยวแต่ชายหลาย

..เพียงแต่นางหมายจา

..กล่าวผญามานำต้อน

..บ่ออนซอนอภัยหล่า

..คำผญาบ่พามว่น

..คำบ่นวลบ่ฮว่มใกล้

..ใจเจ้าแม่นอภัย

..อภัยหล่าพุกล่าวจา..แน่เด้อ

#ทักทายยามคาวแลงจ้าสำบายดีมีความสุขจ้า

            ชมพู่  สุภัสสร

 

        11 กรกฎาคม 2564

 

....คืนนามาสร้างแปง....

.โรคโควิดพิษมันฮ้าย..กระจายแพร่ไปหลาย

.คนสิตายย้อนหิวโซ..พองโตสุคนพร้อม

.เงินออมมาเหมิดเกลี้ยง..เหลือแต่เพียงถ่งเปล่า

.คิดขึ้นมาอุกอั่งเอ้า..เข่าสารนึ่งกะบ่มี

.หากเป็นอยุ่แบบนี้..ชีวีหมุ่นพังทลาย

.ย้านแต่ตายบ่มีเหลือ..เทือสิหวิดโควิดม้าง

.เบิ่งแนวทางรัฐหาแก้..ปานปัวแผลที่มันเน่า

.พอบรรเทาบ่ซว่งไข้..ทายาไว้ปว่ยปี

.งานการมีทำบ่ได้..โรงงานได๋กะปิดอยุ่

.มีแต่นอนคดกี่กู้..อยุ่ในห้องก่องน้ำตา

.คิดขึ้นมาใจสะท้อน..คราวก่อนเถิ่งความหลัง

.เทือที่ยังอยุ่อิสาน..ถิ่นถานครองเค้า

.ยังมีเข่าอยุ่ในเล้า..นำไหปลาแตกต่อน

.ยอดอ่อนๆผักอยุ่หว้ย..เลี้ยงควายได้ไปเก็บกิน

.พิษโควิดแทบด่าวดิ้น..อยากสิอว่ยคืนหวน

.ชวนกันกลับเฮือนชาน..ถิ่นอิสานที่เคยยั้ง

.กลับคืนฮังหาก่นไง้..เก็บเห็ดไคในป่า

.นำท่งนาขุดปูน้อย..ขัวหอยพร้อมมาอ่อมแกง

.ไข่มดแดงเถิ่งง่าไม้..เก็บเอาใบผักหวานอ่อน

.แกงลงแล้วซดฮ้อนๆ..หานอนเล่นอยุ่ท่งนา

.เถิ่งแม้เมื่อยอิดอ่อนหล้า..กะยังว่ามีความสุข

.อยุ่เมืองหลวงซ่างมาทุกข์..หน่ายแหนงสุแลงเช้า

.กลับคืนเมือวิถีเค้า..ฮีตครองเฮาครั้งพ่อแม่

.อยุ่เมืองหลวงย้านแม่นแย่..หาทางแก้ฮอดบ่ไหว

.คืนไปหาหน่อไม้..เก็บผักไซมากินนำ

.ส่อนเอาแมงระงำ..พร้อมแมงดามาเกลื้อ

.คืนไปหาซุมเชื้อ..คาวงค์บ่อนโค้งต่าว

.ถึงคราวหยุดบ่อนยั้ง..เพียงหน้าพร้อมฮว่มเฮือน..ก่อนเด้อ

#ทักทายยามเที่ยงจ้าทุกท่านมื้อนี้จ่มยาวแน่เด้อจ้าคำได๋ตกเพิ่มเติ่มเอาเด้อจ้า

            ชมพู่  สุภัสสร

 

        11 กรกฎาคม 2564

 

 

หลังจากกินเข่างายแล้ว

เตือนสติให่ฮักกันจ้า

มีหลายคนมากล้น...ทนยอมอยู่เดียวดาย.

..บ่ว่าหญิงหรือชาย...บ่สมหมายคือหวังไว่..

.ความสุขในคราวมื่อ...คือหนทางสิเป็นบาป

บอกให่ทราบเด้อหมู่เจ้า...โตเฮานั่นสิเสื่อมเสีย

เมีย.ผัวเดียวฮักหมั่น...อยู่นำกันจนเฒ่าแก่

อย่า.สะเเวเเวะเล่น...ไผเห็นแล้วแม่นบ่ดี

สองคนเฮาท่อนี่....เด้อคุณพี ฮู่จักใจ

ไผเคยเจอปัญหา...หากค่อยจาคงไปได่

อย่าได่ให่ความโมโห...เฮ็ดให่โตตกต่ำ

หากค่อยทำค่อยสร่าง...ทางไปหน่าหากสิดี

ส.สำลี.น้องหล่า...กะเคยเจอปัญหา...

จั่งได่จามาเป็นเรื่อง...เปลืองน้ำตาอยู่บ่เว้น...

เจอเห็นแล้วจั่งว่ามา...

เอาหล่ะน้อๆจ้า...หว่าไปหลายกะอายหมู่

ไผหากยังมีคู่ให่เบิ่งดู...ให่ซ่อยยู้ซูซ้วนซ่อยกัน

อย่าให่มันเป็นคือเรื่อง...คือนางว่ามาจาขาน

ฮักกันเด้อฮักนานๆ...อย่ารำคาญยามไผเว่า

ฮักกันเด้อ ฮักจนเฒ่า...จนตายป๋าไปข่างหนึ่ง

จั่งสิถึงบ่อนบั้น....เขา..เฮานั่นแม่นคู่กัน...ซั่นดอกจ้า

สวัสดีเซ่าวันอาทิตย์ อากาศสดใส  สำบายเทิงกาย

สำบายเทิงใจ  มีสุขเหมิดสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า.

            ส.สำลี  พิมเทพ

         11 กรกฎาคม 2564 

ยินคำเขาจาต้าน..มันสะท้านไปทั่วคิง
จนหลงเซ้อเผลอยืนนิ่ง..คิดในสิ่งที่เขาจา
คำเว้ามาคือบ่สน..หมู่คนจนอย่าไปเว้า
ถึงมักเขากะตามถ่อน..อย่าสะออนให้หมองหม่น
ไปมักกับคนจน...มีแต่ทุกข์ยากไฮ้
สินั้งไห้ยุหยั่งคืน
แม่นผุ้ได๋สิเว้าพื้น...กะตามส่าอย่าหนหวย
ให้เอากับคนรวย..สิส่ำบายดอกหายฮ้อน
อย่าสะออนเด้อฮักแท้...อย่าไปแคร์คนสิว่า
อันฮักแท้บ่มีค่า...มันบ่พาให้อิ่มท้อง
ได้ฟังแล้วล่ะเมื่อยใจ
แนวฮักกินบ่ได้...อยากอายเพิ่นสิไขขาน
คงขึ้นคานแน่นอน...ได้กอดหมอนดอกนอนแล้ง
ตกยามแลงได้นอนเศร้า..ชีวิตเฮาคือต้อยต่ำ
เกิดชาตินี้มีกรรม...คงทำใจในชาตินี้
คนดีหล่าอย่าทุกข์จน..คนงามเอ้ยๆ

 

**ทอง คนเหงา**

 

 

เฮ็ดเกษตรอินทรีย์ครับ

ใซ้อินทรีย์กะดีได้      ข้าวในนาพาเขียวก่อง

เฮ็ดเจ้าของบ่อต้องซื้อ     คือปุ๋ยท้องทั่วไป

ปุ๋ยงัวควายอ่วยใซ้     นํ้าหมักใส่ไปเสริม

เติมลงไปในนา         บ่อหาแพงแบงค์ซื้อ

ถือพอเพียงเลี้ยงชีพ    หยิบคำสอนบ่อนพ่อว่า

เอามาท่องลองแล้ว      แนวนี่ดีคักหลาย

ดินกลับกลายหายด้าน    บ่อนดินดานกะพานอ่วย

ให้ดินสวยอ่วยเค้า      อินทรีย์เจ้าเอาใส่ลง

อย่าได้หลงลืมสิ้น       ปุ๋ยดินดีอินทรีย์ใส่

สัตว์ในนาปูปลานํ้า      กะตามต้องท่องเทียว

ข้าวเขียวกอพอใซ้      บริโภคได้ไร้สาร

จั่งได้ขานไขเอา         เว้าแจงแถลงซี้

ปุ๋ยอินทรีย์ดีลํ้า          พระดำรัสตรัสสั่ง

ยั่งชีพพอเพียงไว้       พอได้อยู่สบาย  พี่น้องเอ้ย

เฮ็ดนาอินทรีย์มาสามปีแล้วครับ..มีความสุขกว่าเก่า

บ่อต้องหาเงินซื้อปุ๋ย..ลดรายจ่าย..ดินคืนสภาพ

ผลผลิตเป็นที่น่าพอใจ..ได้บริโภคข้าวปลอดสาร

ดินดานหาย..ปูปลาหลายหลาก..มากสัตว์นํ้าตามอยู่

หมู่เพลี้ยแมงมีน่อย..หอยกุ้งปูอยู่ม่วน..หวลเอาเก่าคืนเค้า..เด้อเจ้าสิสบาย...เศรษฐกิจพอเพียง....

..เกษตรอินทรีย์..เป็นโครงการจากพระราชดำริฯ

ของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว.ร.๙

        ทอง เสียน

 

     11 กรกฎาคม 2564

 

ตื่นเช้าถ่าคอยเฝ้าส่องทาง

อรุณเบิกฟ้าท้องถิ่นดินอีสาน ฝูงงัวควายออกหากินเล็มหญ้า ฟ้ามืดคึ้มมัวหมอกควันกุ้ม  ซุมคนเฒ่าคอนคุลงนา พากันเก็บขั่วหอยขุดปูพ้อมบางผ่องต้อมขุดเขี่ยแมงจินูน พอเว็นสายต่าวคืนเมือบ้าน จัดการคั่วแกงกินพอประทังชีพ ฮีบเฮ่งพ้อมเตรียมพ้อมเคื่องของ  จวนสิสงกรานต์แล้วเถิงยามปีใหม่  หลานเหลนลูกเต้าสิมาบ้านหย่องยาม สิได้หยังนอต้อนยามเหมื่อลูกหลานกลับ สิไปหาขุดปูมาคอยถ่าลูกหลาน  จับคานพ้อมเสียมถังออกถ่ง  เลาะเลียบโค้งคันนาแห้งไฮ่ผง  ลงงานนานั้นเดินไปงานอื่นขุดเกิ่งไหง้ขวยปูย้อยเหงื่อไหล  แนมเบิ่งได้พองายแดดแก่  แข็งแก่แด่ซากเขียดน้อยตายค้างถ่งนา  อนิจจาอีสานแห้งแลงงายอึดอยาก  ยากคอบไฮ้ลูกหลานจั่งมาได้อยู่ไกล  ไปเมืองหลวงพุ้นขายแฮงมาเลี้ยงพ่อแม่  ทุกข์ใจแท้ยามบ่ได้อยู่ฮ่วมกัน  มันหากอุกใจแท้พอเถิงยามเจ็บป่วย  หาบ่มีคนส่อยป้อนยาน้ำส่อยแฮง  ตกยามเช้ายามแลงได้คึดฮ่ำ  คึดไปมาแล้วค้อยน้ำตาย้อยหลั่งไหล พี่น้องเอย.

 

               ประสม   บุญป้อง     9 เมษายน 2564

 

ดอกคูณบานสงกรานต์บ้านเฮา

ดอกคูณบานแล้ว.....เห็นดอกคุณบานเหลืองอร่าม ถึงยามตรุษสงกรานต์แล้วพีน้องท้องถิ่นดินอีสาน สุขสำราญปีบโฮโสแซวเพื่อนฝูงโฮมเต้า โอมกินข้าวพาเดียวกันปันแบ่ง ถั่วแตวโมบักพร้าวเอาตุ้มฮ่วมกัน พรรณาเรื่องนานาพากันหม่วน สุขทุกข์สู่เรื่องเอามาเว่าแบ่งกัน นั่นคือเรื่องเก่ากี้ถือว่าประสบการณ์ นำมาสอนสู่กันให้ฟังไว้ ตกมาปีใหม่นี้อีสานหว่าสงกรานต์ เป็นสัญญาณเปลี่ยนแปลงปีเดือนไปศกใหม่ ขอให้ท่านพี่น้องผองอีสานเริ่มใหม่ เฮ็ดแต่สิ่งใดๆหว่าดีอย่าแป้ว แนวได๋บ่ดีนั้นอย่าหันหาเข้าไปใส่ หลีกให้ไกลหมื่นโยชน์แท้หนีเว้นหลีกไกล เดอพี่น้อง.

                  ประสม  บุญป้อง   9 เมษายน  2564 

 

เอาผญามาต้อน

       พ่อแม่เอ้ย.ลูกบ่มีของต้อน..นอกจากกลอนผญาถิ่น    ฝากโบยบินไปนำฟ้า..ให้ลุงป้าคู่สู่คน

    ขอให้สุขลื่นล้น..บัดยามอ่านผญาศิลป์            สู้หากินแนวได๋..ให้ซ่วงใจเบาบ้าง

   ทุกเส้นทางที่เดินก้าว..ทองคนเหงาเอาใจซ่อย       อุปสรรคใหญ่น้อย..อย่ามาใกล้ให้หม่ายหนี

   ฮู้แหน่เด้อตอนนี้..ว่ามีหนึ่งแรงใจ                        จากหลานซายคนหมอง..บ่าวทองส่งหาเจ้า

   บัดฮอดยามกินข้าว..เอาผญามาเปิดอ่าน              ถือว่าเป็นของหวาน..อ่านพอมันสดชื้น

   จั่งบืนสู้ดอกต่องาน                                           ถึงเฮาอยู่ต่างบ้าน..ได้เหินห่างกันไกล

    แต่หัวใจแพงฮัก..ส่งถึงบ่มีเว้น            หลานขอเป็นเมฆดำน้อย..ไหลล่องลอยบังแดดส่อง

    ผญาฮักจากบ่าวทอง..ฝากแฟนๆทุกแดนก้ำ         เวรกรรมต้องอย่าจ่องดึง..เจริญเด้อ.

                                              พ่อแม่เอ้ย..แฟนฟังเอ้ย

                                                                                ทอง   คนเหงา

                                                                           **ทอง     น้องใหม่เมืองขอนแก่น**

                                                                                   13  เมษายน 2564

สู้...ให้เถิงที่สุด 

 

                                          เดินทางให้สุดเส้น   อย่าถอยคืนให้เขาเหยียบ

                        ตายให้ไปตายดาบหน้าพุ้น   เขาจั่งเอิ้นว่ายอดคน

                        เกิดมาเป็นมนุษย์แล้ว     ให้ลักษณะนามปลวก

                        มันหมั่นขุดหมั่นอุ้ม      คูนโพนได้ใหญ่สูง

                        อย่าเป็นคนมีแต่เว้า          ติหมู่ซิงซัง

                        เขาเฮ็ดหยังทำหยัง         บ่ถืกตาพอดี้

                        เขาเฮ็ดดีหรือฮ้าย           มีตายตั่งแต่จ่ม

                        บาดผุโตเว้านั้น              บ่เห็นได้เวียกหยัง                  

                        มนุษย์ในโลกนี้           บ่ฮ่อนติตนเอง

                        มีแต่ติทางเขา            ว่าบ่ดีทั้งนั้น

                        คิดว่าตัวดีแล้ว           อย่านินทาคนอื่น

                        ชั่วดีคนเบิ่งฮู้             อย่าหาเว้าใส่กัน

                        คนเฮาทุกมื่อนี้           อวดแต่ความฮั่งมี

                        ยามเมื่อเฮาทุกข์จน         เพิ่งไผบ่มีได้

                        ฮอดบ่เหลียวเบิ่งหน้า      บ่ถามหาจักเทื่อ

                        บาดเฮามีเพรียบพร้อม    รุมล้อมแห่แหน.

                                             ##อิทธิเดช##

                                             ๑๒/เม.ย/๖๔.

                                                   ขออนุญาตเจ้าของผู้เขียนด้วยนะครับ

                                       สงกรานต์.... เมือยามบ้านอีสาน

ฟังเอาเด้อเพื่อนพ้อง..น้องหนุ่งสหายเกลอ..พากั่นเมือคืนเนา..บ่อนพักเซาแต่เก่ากี้..พากันหนีไกลบ้าน..ไกลสถานบ้านเคยอยู่...พากันมาต่อสู่..หาเงินใช้ใส่กระเป๋า..เทศกาลนานเค้า..สงกรานต์เวียนมาฮอด..พากั่นกอดก่ายก้ำ..เมือเล่นน้ำ..ให่ฉ่ำใจ..กลับเมือนบกราบไหว่..พ่อแล่ะแม่อ่าวอา..ปู่แล่ะย่าตายาย..ผู่เพิ่นบ่ายข้าวป้อน..เมือหนุนนอนตักเถ่า..เกาพุงถุงก่ะเต่ง..นมเต่งเหล่งของยายเถ่า..เคยเอาเจ้าเข้าอู่นอน..สอนนิทานนานกี้..ผีกระสือผีก็องก่อย..อย่าได้หลอยออกเที่ยวเหล่น..ตะเว็นค้อยค่อยหลับนอน..เด้อหล่าเอ้ย...ได้มาอ๋อออดอ้อน..อ้อนแอ่วปีละหน..นี่ล่ะหนอชีวิตคน..สร่างมาจนไกลบ้าน..วันสงกรานต์มาถึงแล้ว..แถวอีสานบ้านถิ่นเก่า..กลับลำเนาบ้านเกิดก้ำ..ลำนำหย่อต่อผญา..กลับเมือสาอ้ายเอื้อยน้องหนุ่งผุทุมมาน..กลับเฮือนซานพักเซา..เทศกาลสงกรานต์ล้ำ..วัฒนธรรมสูงค่า..รักษาให่ตลอด..ให่ซอดมื้อด่าวดิ้น..อย่าลืมสิ้นกลิ่นอีสาน..เทศกาลมาฮอดแล้ว..มีวันหยุดให่กลับต่าว..อย่าให่เถ่าตาและยาย..ได้นั่งคอยงอยเก้อ..เด้อไทเฮาาเอ้ยยย....

                Prasit Charatphaew

 

13 เมษายน 2564  ขออนุญาตเจ้าของผู้แต่งด้วยครับ

....เกึ้ยว....

คึดต่ออ้อย   อ้อยกะเกิดเป็นเลา

คึดต่อหนองนาคำ  กะกายเป็นทะเลแล้ง

คึดต่อแตงพันค้าง  ทาวเคียหมากผึผ่วน

คึดต่อนาท่งค้อย  ทางนั้นเพิ่นกะชิง

บ่ใด้เจ้าชาตินึ้   สิไปบวชเป็นเถร

อยู่กับเณร  ผ่ำเดึยวนอนแล้ง

แหม่นว่าใจเหี่ยวแห้ง   พอแต่ตกคราวแลง

สิเอาน้ำมาหม่า

จนกอหญ้าเหล่านั้น  สูงขึ้นจนส่ำขาง  พุ้นแหล่ว

Vicial Meepholnh

      13 เมษายน  2564

 

ฟังคำเว้าเป็นตาเอาคักแหน่พออยากแวนั่งเฝ้าฟังเว้าเข่าหู ระวังแหน่แต่ซู้บ่ฮู้ว่าสิหล่อยหลังพอฟังไปเฟลอย้านฆ้อนวีใส่หลังตุ้ม..ซุ้มมผุแนวนกคุ้มบ่อคือกันกับห่านอ้ายมันจารย์แท้ๆใจแว้เข่าแต่วัดวาหล่าเอ่ย

              ป๋าปุ่น ชินวงค์ 

        13 เมษายน 2564

 

ขออนุญาตเจ้าของผู้แต่งทั้งสองคนด้วยครับ  

 

บ่เห็นหน่า....กะคึดฮอด

          กำลังมาแต่ใส่บาตร     จักหน่อย  คึดฮอดคนในกลุ่ม

     พีน้องเอย  คนบ่เคยเห็นหน่า  มีแต่เพียงคำจา

มาปลอบใจพอคลายหม่น  คึดฮอดคนผู่เผิ่นเว่า

แลงเซ่าดอกอ่อนหวาน  คำที่มาจาต้าน

ขานไขไห่ใจอุ่น   ถือหว่าบุญอีน้อง

ขอจองไว่หว่าก่อนไผ  ซาตินี่บ่ได่ซ้อน

นอนเฮียงเคียงก่าย   นางกะหมายอ้ายไว่

ไปพบพ้อซาติสิมา   คันผลานางยู้ บุญซูนางส่ง

อ้ายอย่าหลงถิ่มไว่  ขอโตอ้ายอย่าหน่ายนาง

นางกะเขียนขึ่นมาจากใจของนาง  อีหลีซาตินี่

เฮากะเป็นพีน้องกัน มีอีหยังกะคุยกันเด้อจ้า  ฮักกัน

ไว่ดีกั่วซังกัน  คึดฮอดเหมิดสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า.

            ส.สำลี พิมเทพ

 

         13 เมษายน  2564 

หลังจากมาแต่รดน้ำขอพร เอื้อยและพีน้องในบ้าน

พีน้องเอย  สุขส่ำได๋ไผกะฮู่

หากได่อยู่บ้านเกิดเฮา  ภูมิลำเนาเฮาเคยนอน

บ่อนเกิดมาแต่คราวกี้  มีไฮ่นาพาทำส่าง

เลี้ยงงัวควายไว่สืบต่อ  พ่อแม่เฮาเผิ่นแบ่งไห่

มูลมังเค้าตั้งเเต่เดิม

มีเฮือนซานหลังส่ำฟ้า  ปานปราสาทราชวัง

มีเงินคำเป็นถุงถัง   กะยังคงคึดเห็นบ้าน

เถิงสิมีเงินล้าน  สนุกอยู่สนุกกิน

กะถวิลคืนมา  อยู่เฮือนคือเค้า. ซั่นดอกว้า

อันนี่นางเขียนไห่พีสาวคนที่เลี้ยงนางแทนคุณแม่

ผู่ที่นางไห่ควมฮักเสมอเปรียบคือแม่แท้ๆของนาง

ถึงเผิ่นสิไปร่ำรวยอยู่ทางได๋เผิ่นกะบ่เคยลืมบ้านเกิด

บ่ลืมพีลืมน้องผู่อยู่บ้าน. นางกะขออวยพรไห่

ครอบครัวของเผิ่นไห่อยู่ดีมีแฮง ค้าขายทุเรียน

กะร่ำๆรวยๆ  เจริญๆเด้อจ้า

สำบายดีมีแฺฮงเหมิดสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า.

 ส. สำลี  พิมเทพ

13  เมษายน  2564

.......เพิ่นว่า......

แมนจากเฮียนจากบ้านไปทำงานยุไกลถิ่น

ใจถวิลอ่าวโอ้โงโค้งอวยคืนมา

บ่ลืมนาลืมบ้านสถานที่เคยอาศัย

แมนสิอยู่ทางใด๋กะหวลคืนมายามบ้าน

แมนสินานหลายโอ้บ่ลืมโตลืมถิ่น

พากันกินป่นจ้ำยังจำใด้แม่นบ่อลืม

กลับมาชืมชับเข้าเอาหัวใจมาแน่นแก่น

สายสะแนนยีงบ่สิ้นยังเป็นเค้าอยู่ดั่งเดิม

........สั่นแหล่ง......

.....สำลีเอ้ยๆๆๆๆ.....

ซุ้มประกายเพชร  ซุ้มประกายเพชร

 

 13 เมษายน 2564

ขอขอบคุณ  ส.สำลี  พิมเทพ และ ซุ้มประกายเพชร  ซุ้มประกายเพชร  นะครับ

 

             ส่งสาส์นจากห้องบ่มีคู่

สารน์นี้เขียนจากห้อง  สถานเนาว์บ่มีคู่

ใจผะสงค์ต่อซู้   จังยอแต้มแต่งควม

ควมในนั่นขั่นบ่ไขออกเอย  ย่านแต่ใจแตกม้าง

ขังข่ออังทรวง

อ้ายเอ้ย

จากหัวใจดวงน้อย  คอยถ่าพี่คนดี

บ่เคยหนีไปไส   ย่อนวาใจฮักล้น

แสนสิมีคนเอิ้น   สายตานางบ่หล่ำ

หลงคึดนำแต่อ้าย   ชายเจ้าพุหล่อเหลา

เอาความจริงมาเว้า  สำเนามวนนวลหู

ให้เอ็นดูแนเด้อชาย   ด้วยใจหมายมาใกล้

เอาหัวใจมาเกินร้อย  อย่าให้คอยเหมิดท่า

บุญผลาย่านบ่ฮอด   คงจอดป้ายได้แค่ฝัน#ซั้นแหลว

ฮักแพงเบิ่งแงงไว้ในใจคือเก่าเนาะไทเฮาสำบายดีมีความสุขทุกคนจ้า

 ติยาพร  มุกดาหาร    ผู้เขียน

 

      21 เมษายน 2564

             ลมลวง

ลมเอ๋ยลม    เป็นหยังมาพัดต้อง

ในหัวใจให้ไหวสั่น   ฮู้บ่มันแสบจ้าว

มโนเนื้อสิแตกพัง    เป็นอีหยังบ่ไปต้อง

พัดใบตองให้ไหวสั่น   เป็นหยังมันบ่ไปน้าว

พัดใบพร้าวให้ก่องลง

ลมเอ๋ยลม    เพิ่นว่าลมเป็นบ้า

มันพัดพาให้โลกหมุ่น   เป็นลมหมุนพายุฮ้าย

พัดมาใกล้ยังอาจหนี   แต่ว่าลมปากนี่

สิหลีกหนีบ่มีป่อง    พ่นออกจากปากอ้าย

มาตั๋วให้น้องคึดนำ

คนเอ๋ยคน    ซางมาตั๋วหลอกให้

ฮักเหมิดใจแล้วกะแป   คือหมาหยอกไก่แจ้

ให้หลงแล้วเพิ่นกะหนี    หทัยดีมันกะช้ำ

ใจเคยงามมันกะหมุ่น    ย่อนคำลวงของคุณ

ผู้ใจดำปานหมื่อ    ได้ฮื่อฮ้องบาดเพิ่นลวง

ซังหลายเด้     ซังสายลมพัดมาใกล้

น้ำตาไหลปานฝนห่า   บ่แมนไหลใส่นา

แต่ไหลลงท่วมใจน้อง    สิตายถิ่มกะซางเป็นแท่น้อ#

ฮักแพงเบิ่งแงงไว้ในใจคือเก่าหลับฝันดีราตรีสวัสดิ์จ้า

         ติยาพร  มุกดาหาร

         19 เมษายน 2564

ฝากลมเถิงน้อง

ลมเฮ้ยลม..คือจั่งพัดช้า..ห่างไปบอก.ให้สาวช่า..คำสัญญา..บ่อเคยหล่าย.จำจนฮอดมื้อตาย..คำที่เคยบอกน้อง..จำมั่นบ่อลืม.มื้อฝนตกฟ้าจั่งคึ้ม.ใจแห่งตื่ม..นำนาง.คิดเบิ่งทางมันไกล..ว่าสิมาหย่ามเยี่ยม.เตรียมของเทิ้งผ้า.ฝนผัดตก.ฟ้าฮ้องส่งฟังเสียงฟ้าฮ้องโป้งๆ..ใจชายนั้นกะดั่งกัน..อย่าปันใจเด้อหล่าบ่อเคยลืมดอกสัญญายังจำได้คือเก่าสาวคนอื่นบ่อหวังเอา..ฮักผู้เดียวเจ้าท่อนั้น..อยากฝันพ้ออยู่สู่คืนสั่นดอกวา...

       บุญชู  หลักคำ  ตอบติยาพร  มุกดาหาร

เพินวาใจหญิงนี้คือยุงยางไม้เอนใบไหวค่องลมมาต้องกะหักป่องไปตามลม

ใจผุชายคือจั่งเครี อหญ้าป้องลมต้องกะบ่เพสั่นดอกวา555

         ทองดี  แพงวัน   ตอบ ติยาพร  มุกดาหาร

ลมพานต้องใบไผ่โวกวิโวลมพานต้องใบโพธ์โวกวิเวกโจกเจกน้ำล้นต้อนแนวได้แม่นอิปูยุงยางไม้ถืกลมผั่นหักท่อนบาดเทื่อเคลือหญ้าป้ล้องลมต้องหากบ่เพ อ้าวลมลมลมลมหัวกุด สุดจ้อยเทื่อหน้าค่อยว่ากันสารพันพญาอีสาน...

 

           เกษม  ผาดี  ตอบ  ติยาพร  มุกดาหาร

คือมาเว้าเป็นฮ้าย.คำพี่ชายบ่เคยล่วง.บ่หวังลวงหลอกเจ้า.ทุกคำเว้าพี่บ่เคย.อยากสิเผยให้ฮู้ใจขู๋ลงแล้วกะล่น..ปนกับคำว่าฮักเจ้า.แลงและเซ่าบ่แม่นลวง.เจ้าผู่พวงดอกอ้มอย่าสิจ่มไปคือหลาย.ใจของชายมีแต่นาง.อย่าระแวงให้มันฮ้อน.ให้เจ้าถอนคำเว้า.เซาสาเรื่องบ่เซื่อ.เหลือแต่คำว่าฮักหมั่น.สองเฮานั่นแม่นอย่าลืมเดอ....เขียนกลอนม่วนหลาย.จนอดเว้านำบ่ได้คับ

 

         ทอง เสียน  ตอบ ติยาพร มุกดาหาร

   ฝากคำเว้าสั้นๆ...ส่งหัวใจให้กัน...ตอนฝนฟ้ามันฮ้องส่ง..ว่าใจของพี่ยังคง...รักคิดถึงท่อนั้น...คันลมต้องสิส่งไป..ถ้าหากบ้านอยู่ใกล้..สิเทียวท่องน้อไปหา...ขอเวลาได้เชาพัก..ส่อยนางยามเธอท้อ...สิเป็นถือข้อจุงแขนยามน้องเมื่อย..อ้ายสิถามอยู่เรื่อย..คันน้องบ่อสบาย..สิคอยคำตรงให้..ยามหนาวหาผ้าห่ม..นางเอ้ยนาง..หอมบ่อหอมอ้ายกะสิก้มดมน้องอยู่หย่างคืนสั่นดอกวา...

 

         ทอง เสียน

 

เห็นหายไปหลายมื้อ

ซ่งคือเป็นลายต่าง

ย่านมาฝากฮักไว้

ไปแล้วบ่สั่งนาง

ย่านคำหวานที่เคยเว้า

สิขันเอานางเป็นคู่

 

ย่านพ้อซู้ต่างบ้าน

คำหวานเว้าผัดเลาลืม......กลอนพาไปจ้าม่วนๆนำกัน

         ติยาพร มุกดาหาร  ตอบ ทอง  เสียน

แม่นใผน้อมาตั๋วต้มติยาพรแก้วอีแม่ มาสงสารแท้ๆได้ยินเว้าอ้ายคิดนำ เมืองกะสินฝ่ายก้ำหนุ่มน้ำก่ำยังหวลหาเด้อนางเด้อ ท่าคันโทอยู่ปลายนาอ้ายนั่งคอยทุกแลงเซ้า คันตัดใจจากเขากะให้มาทางอ้ายขอรับรองสิบ่ปล่อย ถึงเฮือนอ้ายหลังน้อยกะพอซ้นบ่หม่นหมองดอกหล่าเอ้ย

 

     สุรเดช  ทิพเลิศ  ตอบ  ติยาพร มุกดาหาร

คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก

จักหน่อยก่อนสินอน

พีน้องเอย

คับที่นั่นบ่เป็นสิ่งสำคัญ   คับใจมันพอตาย

เด้พีซายนางขอเว่า   คันเฮาเข่าใจกัน

มันหากหม่วน  คนเฮาควรจื่อไว่

พอได่แหม่นไต่ตรอง  แหม่นสิมีเฮือนห่อง

หลังใหญ่ตระการตา  หากบ่จานำกัน

บ่มีวันนอสุขได่   ใจฮนฮ้อนนอนอยู่บ่เป็นสุข

ทุกข์ในใจของคน   บ่หว่าจนหรือรวยล้น

คนปลงได่กะทำใจได่แหน่  แต่หากปลงบ่ได่

ใจฮนฮ้อนอยู่บ่เซา .ซั่นแหล่ว

มาส่งพีน้องในกลุ่มเข่านอน  สินอนตอนได๋กะนอน

หลับฝันดีเด้อจ้า ปลงสาดอกถามหาผู่ลังคนกะบ่เห็น

น้อจ้า  เอาแต่สิเป็นไปน้อ คึดฺฺฮอดเหมิดสู่ผู่สู่คนจ้า

           ส.สำลี   พิมพเทพ

 

          24 เมษายน 2564

ก่อนสิลุก

รำพึงอยู่ผู่เดียว

ดวงชะตาเกิดได่   จนใหญ่เจริญมา

ลูกชาวนาคนจน   หากบ่สนคำคนเว่า

เฮากินเข่า(ข้าว)เทือละคำ  คือกันพี

สาวนานางผู่นี่  ยังคือกี้บ่ต่างหลัง

ใจต่อตั้ง ตั้งต่อ  ขออาสา สิมาจาสืบสาน

คำจาขานเเทนพ่อเจ้า  คันไผเข่ามาดู มากดเบิ่ง

อีกเทิงผู่มักเว่า   ไห่โตเจ้าแหมนกล่าวมา

ส..สำลีลูกผู่หล่า   จิตอาสาสิสานต่อ

ขอวอนพ่อและพีน้อง  ลองมาเว่าดอกต่อกัน

คันวันได๋ว่างๆ   บ่ได่หย่างไปไส

กะวนไปวนมา  เทียวมาจาถามหาเพื่อน

เหมือนกับมีเเนวข่อง   อยากไขป่องทางวาจา

บ่เเหมนมาหาแฟน   ไผควงแขนบ่เอาจ้า

คำนางจานางต้าน   คำบ่หวานอภัยแหน่

ขอนำแม่เเละพีน้อง   นางขอร้องหว่าอภัย แหน่เด้อจ้า

อรุณสวัสดิ์พีน้องผองมิตรแฟนผญา มื่อนี่มาทักทายแต่เดิก แหน่ เป็นจั่งได๋นอตื่นเเล้วไป๋น้อ

คึดฮอดคือเก่า  สำบายดีมีเเฮงสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า

        ส.สำลี   พิมพเทพ

 

           6  พฤษภาคม 2564

ว่าง นั่งเล่น อยู่กระท่อม

พีน้องเอย

คันเฮาทำดีเเล้ว   ไผบ่เห็นกะตามส่าง

คันเฮาทำถืกต้อง   ไผบ่ย่องกะส่างตาม

ถามใจโตอยู่สู่มื่อ   คือบ่หน่ายลืมหลง

คือยังคงเเต่เทียว   เข่ามาถามหาเพื่อน

บ่เเชเชือนคำเว่า    ยังคือเก่าและคงเดิม

มีคนเติมแรงใจ    บ่วาไกลหรือไกล้

เลยทำไห่ใจของนาง   บ่วางปล่อย

จั่งได่คอยออยเว่า    แลงเซ่าบ่เลาลืม

มื่อได๋ฟ้าครึ้มๆ    แห่งตื่มต่อนอทางใจ

ไผที่เคยฟังนาง   หากบ่จางยังคือเค้า

ควมเหงาล้า  มาแต่นา  ฟ้าวมาเบิ่ง

เทิงผ่องหัว ผ่องยิ้ม   แนมเห็นแล้วกะซืนใจ

ขอบพระคุณเอื้อยอ้าย   เทิงหญิงซาย ที่ได่ฮ่วม

ที่ได่ร่วมปากเว่า    ยามเเลงเซ่าดอกสู่คน

เว่ามาดน นานเเล้ว   สิลาลงดอกสาก่อน

คำกล่าว วอนมื่อนี่    สำลีหล่าได่กล่าวมา

ขอบพระคุณเด้อจ้า    สิไปนาดอกสาก่อน

เอาไม่ตอนค่ำพุ้น   เด้อคุณท่าน ค่อยวากัน

มาทักทายรอบนี่ก่อน สิไปปล่อยงัวกินหญ่า

ผิดตก กะขออภัยแหน่เด้อจ้า สำบายดีมีเเฮงเด้อจ้า

                                    ส.สำลี   พิมพเทพ

 

                                    16 พฤษภาคม 2564

 

มาแต่ใส่บาตร ก่อนสิไปนา

พีน้องเอย  

อันวาซาติหน่านั่น  บ่มีไผยืนยัน วามีจริงแท้

คันเฮาหวังดีแล้ว   กะทำดีไว้สาก่อน

ประกันความเดือดฮ้อน   ดีกั่วแก้บัดเทือลุน

บุญกุศลสร่าง   อย่าได้วางป๋าปล่อย

บุญสิพลอยส่งให้   เฮาใด้ดอก อยู่เย็น

บ่มีเวรมาต้อง   บ่หมองหม่นมัวศรี

บ่ทีแนวอันได๋   มาเฮ็ดให้ใจวายวุ่น

บุญมีนั่น  บุญยังหลาย ไผมีแม่

แต่วาโตหล่านี่    บ่มีแม่ดอกสิเห็น

จำเป็นแล้ว มีแนวได๋   ใ่ห้สอนสั่ง

อยากฝากฝังบอกให้   ซุมลูกได้ไห้คิดทวน

ให้คิดเห็น หวนฮู่   บุญคุณ พ่อกับแม่

ยามเผิ่นแก่ เผิ่นเฒ่า   ให้สองเจ้าอยู่สบาย ซั่นดอกจ้า

สวัสดีจ้า มื่อนี่นางไปใส่บาตรอยู่วัด กะบ่เเมน วานาง

อยากสอน ดอกน้อจ้า  แต่นางกะิยากฝากไว้ คัน

ผู่ได๋ยังมีแม่ กะให้ ดูแลเผิ่นดีๆ เด้อจ้า ดีกั่ว สิถ่าไป

ใส่บาตร ยามเผิ่นบ่อยู่นำ เด้อจ้า คึดฮอดคือเก่า

สำบายดี มีแฮง เหมิดสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า

      ส,สำลี  พิมเทพ

 26  พฤษภาคม  2564

       หล่านางเอย อ้ายเห็นดีนำน้องการทำบุญหนุนส่ง ใจประสงค์ต่อตั้งหวังบุญได้ส่อยชู ตู่หลูหล่าสังมาเฮ็ดแหม่น แก่นในการทำบุญหนุนหลักธรรมแต่เค้ามาเว่าสู่ฟัง นางเอย ดีดีแท้พ่อแม่เคยสอน ขอให้ให้นำหลักธรรมสู่การงานส่าง หากหวังสำเร็จสิ้นกับงานการทุกอย่าง อิทธิบาทสี่มีให้ตั้งทำได้สิฮุ่งเฮือง ฉันทะ ความพอใจตั้งในงานคักแหน่ วิริยะ ความเพียรเที่ยงแท้สิพาได้เปลี่ยนไป จิตตะ มีใจน้อมในงานตั้งต่อ วิมังสา จอจ่องานครบถ้วนทวนซ้ำ นำใช้บาดห่าลุน พร้อมทั้งพัฒนาไว้ในการเสริมต่อ กะสิลุล่วงได้ดีแท้แน่นอน หิริโอตัปปะ พร้อมธรรมแห่งการคุ้มครอง หากจิตใจเฮามีความชั่วสิไกลหนีเว้น หิริ นั้นคือความละอายในกรรมชั่ว เรื่องชั่วทุกด้านละอายแท้บ่ทำ โอตัปปะ นั่น ความละอายในการทำชั่ว มั่วอเวจี อบายมุข สิ่งนำทุกข์มากั้ว ละอายใจแท้อย่าทำ ค้นอยากงามกะนำใช้ธรรมแห่งความงามมาตื่ม ขันติ โสรัจจะ ขันติ ความอดกลั้น โกธา อารมณ์โกรธ เฮ้ดจิตบ่ส่วงเศร้าใจเจ้าบ่สบาย โสรัจจะ ความสงบเสงี่ยม เตรียมเพรียบพร้อม จาต้านอ่อนหวาน คุมอารมณ์เอาบ่ให้ไผได้เห็นทั่ว ความโกรธเกรี้ยวเก็บไว้อยู่ใน แท้แล่ว การทำบุญสร้างแทนคุณพ่อแม่ กตัญญูกตเวที เที่ยงแท้สิพาเจ้วฮุ่งเฮือง หล่า ส.สำลี พิมเทพเอย

           ประสม  บุญป้อง

 

 26  พฤษภาคม  2564

น้องนี่คึดฮอดอ้าย..เซ้าค่ำคนิงหา..สอดสายตานำซาย..ส่องทางคอยจ้อง..จอบเบิ่งคองทางเค้า..บ่เห็นเงาโค้งต่าว..หือลืมคราวบ่อ้าย..หายจ้อยข่าวบ่มี..คือบ่จำแต่กี้..วอนหว่านคำหวาน..ปานน้ำตาลเมืองเพชร..ป่อนมาแลงเซ้า..เทียวถามเฮาจนล้า..ฮักหลายเทิงห่วง..เฮ็ดคือหวงเอาแท่..จอบจ้องส่องนำ..คำอ้ายเคยเอ่ยอ้าง..ฮักห่วงเทิงหวง..คำอ้ายขอควงนาง..หย่างเคียงนำอ้าย..คำฮักหลายหายสิ้น..ตกดินถิ่มเหี่ย..ละบ้อ..คำว่ามีแต่น้อง..เต็มห้องหว่างใจ..สังบ่ปักใส่ไว้..ฝังจอมเป็นจ่อม..สังคือมาลืมไว..ห่างไปบ่มาใกล้..สังคือใจดำแท่..เคยแว่บ่มาแว..ไสหล่ะคำว่าฮักแท่..คือฮ้างเหี่ยลง..น้องผะสงค์ต่ออ้าย..หมายฮวมเฮียงสอง..ใจนางปองนำซาย..ก่องเกี่ยวเคียนเกี้ยว..มีคนเดียวคืออ้าย..คึดนำหลายซุบาดหย่าง..สังคือเป็นต่างฮ้าย..ไกลหน้าข่าวบ่มีแท่น้อ..

         ติยาพร   มุกดาหาร

       26  พฤษภาคม  2564

อ้ายเอ๋ย

ครั่นอ้ายเป็นกกไม้ น้องสิไต่ทาวเครือ

สินำเฟียหง่าแหนง จ่องใบนำซ้น

สินำวนพันเกี้ยว เคียนคองคือตานั่ง

ฮอดสิฝังฮากซ้อน ลงพื้นบ่อนเดียว

ใจผะสงค์กอดเกี้ยว กวมก่ายนอนกก

สุดสิพรรนายก เอ่ยเขยความอ้าง

คิดอยากนอนหนุนข้าง ขานางค้างขาบ่าว

บุญสิสมซมซ้อน อวนอ้ายแนบ่น้อ....

#ต้องขออภัยหลายๆเดัอจ้าคำใด๋ที่เห็นว่าบ่สมควรย่อนคึดฮอดคึดถึงจังได้แวมาเว้าสำบายดีซุผู้ซุคนจ้า

    ติยาพร   มุกดาหาร

 26  พฤษภาคม  2564

น้องหล่าเอย ฟังคำเว่าคือหันมาปานหมากหลิ่น แท้นอ แต่พออวนอ้ายหลงมักแล้วสิบ่ป๋ะถิ่มเคิ่งทาง บ้อนอ ฟังคำเว่าปานลมห่าใหญ่ ไผหลงยืนกลางถ่งกว้างย่านหยุมหญ้าไว้บ่ท้นพุ้นแล่ว ฟังหวานหูจ้อยๆว่าคองเอาเป็นคู่ บาดอ้ายบุป่าสิซ้น ย่านโตน้องบ่เหลียว ซั้นดอกหวา.

      ประสม  บุญป้อง

26 พฤษภาคม 2564

กะลองบู๋มาเบิ่งอ้าย

 ติยาพร   มุกดาหาร

26 พฤษภาคม 2564

หล่านางเอย คันบ่จริงน้องอย่าท้ามันสิเหล่าเสียเซิงได๋นาง ทางอ้ายคันตัดสินใจแล้วเมืองแกวกะดั้นฮอดได๋ คันอ้ายไปฮอดแล้วสิบุซ้นบ่แหม่นหนี แหม่นหว่าหาคนฒาฆ่ามาตีอ้ายบ่หวั่น คันมาฮอดแล้วสิหมายม้วนกระดูกดอมพุ้นแล่ว มันสิเต็มทีน้องบ่พอใจยากสิไล่ได๋หล่า หว่ามาให้เกลี้ยงๆคำที่นางหว่านั้นจริงแท้ส่ำได๋ หล่าเอย คันพอใจอ้ายสิบุไปมื่ออื่น เขียวคืนย่างฮ้อยมื่อตนอ้ายกะสิไปนางเอย.ใจบ่นอน้องติยาพร มุกดาหารเอย.

    ประสม  บุญป้อง

26 พฤษภาคม 2564

เผิ่นประสม บุญป้องกะฮักแฮงคันแมนทันอ่านวานนี้คงบ่ได้นอนไปจังหันบ่ทันแน่ โธ!!!คันใจได้ฮักประสงค์แล้วเมืองแกวสิเดินฮอด บ่ได้กอดยอดแก้วสาแล้วสิบ่เซา ความฮักมากลุ้มๆปานซุมงุ้มหัวความฮักมาพอๆปานกะท้องุ้มไว้แท้ๆ ความฮักทำให่คนตางฝบอดตั้วเนาะอิอิ

     บระกอบ  ดรชัย

 26 พฤษภาคม 2564

ย่านแต่ฮอดนางแปเป็นอื่น ตั๋วให้ยืนแยงแย้แนมหาน้องกะบ่เห็น เพิ่นไปนำผุบ่าวแล้ว555

     ประสม  บุญป้อง

 

 26  พฤษภาคม 2564

คาดแต่แถนแต่งปั้น  ดึงอ่วยเวิ่นหนี

คาดแต่สายแนนเฮา  แบ่งทางขนานกั้น

บุญบ่พอเทียมข้าง นั่งเฮียงซ้อนเสื่อ

บุญบ่พอฮวมสร้าง ในฮั่วหว่างสวน

บุญบ่สมคู่ซ้อน ฝั่นเกียวสายแนน

แถนบ่ดันนำพา ก่ายดอมคีงอ้าย

จังบ่หมายเฮียงน้อง เมินทางไกลห่าง

บุญบ่เคยฮ่วมสร้าง เพม้างห่างไล

ได้แต่ซาวมือค้าง ทางพี่บ่งินเสียง

ได้แต่เพียงคำฮัก หล่อฝันวันมื้อ

ได้แต่ฮือ ฮือไห้ ยามชายบ่หล่ำ

ได้แต่ฮำ ฮำ ฮ้อง ยามอ้ายหน่ายซัง#

ทักทายสำบายดีทุกๆคนจ้า

 กิยาพร  มุกดาหาร

26 พฤษภาคม 2564

โอน้อ น้องเอ๊ย อ้ายประสงค์ต่อน้อง คือกระต่ายมองดาว

ได้แต่แนมคอยหา ทุกวันบ่มีเว้น ..อย่ามาตั๋วอ้ายถ่อนเวลานอน ย่านอ้ายจ่อย..นอนกะนอนบ่หลับ ..จับกะจับบ่ได้บางมื้อแฮงคิดหลาย..ย้านอ้ายตายย่อนอิหล่า..อย่ามาตั๋วให้อ้ายชื่น..ยืนกะยืนทุกมื้อ..รอแต่เจ้าให้ข่าวหา..สั้นแหล่ว..5555

     นายรัศมี  ธนูชาญ

 26 พฤษภาคม 2564

หล่าเอ่่ย... คาดแต่แถนแนนแต่ฟ้าเพิ่นส่งมาให้เฮาเกิด... กอ่นสิออกจากชั้นแถนนั้นใด้สั่งความ... ไปนำกันเดอ้หล่าสองคนใหัฮักยิ่งหญิงและชายให้ฮักมั่น... จนเท่าฮอดมื่อตายพอว่าแล้วสองเฮากะลอยรอ่ง... เฮ้าทั้งสองลอยเข่าสู่แดนสิตอ้งหรากทั้งลมฝนพัดตอ้งลมนั้นกะพัดแฮง... สุดปัญญานอ้งอา้ยสุดความหมายสิกอดยุ่.. ลมมิดตอกพัดไปคนแกลมีดแถพัดไปคนกลํ้า... ลมมาชํ้าสองเฮากะหนํ่าใหญ่ถึงได้ไกลจากนอ้งตราบฟ้ากะบ่เห็นหล่า... ครันได้มาเห็นแล้วยังมีแนวสิพลัดพราก... ฝากคาวมหลังมาสั่งนอ้งสุดจอ่งสองเบิ่งกันหล่า.... ผญาพาไปสบายดีบา่ยๆๆครับ

 บูลสกาย  สายชล

 

26 พฤษภาคม 2564

บ่ได่เว่า ย่านนอนบ่หลับ

ควมห่างไกลเฮ็ดให่ท้อ  คำหว่ารอเฮ็ดให่ป่วง

บ่แหม่นหึง แต่กะห่วง  ควงกะควงบ่ได่

อยู่ไกลอ้ายดอกห่างกัน   อยากบอกอ้ายสั้นๆ

หว่าน้องนั่น คึดนำหลาย    หว่าน้องฮักแต่เพียงซาย

ย่าน แต่ตายย้อนคึดฮอด    อยากไปหาอยากไปกอด

อยากนอนเฮียงอยากเคียงคู่    อยากสิบอกให่อ้ายฮู่

หว่านางน้อง นั่นฮักแพง    คือจั่งฟ้ากลั่นแกล้ง

เเสนแพงฮัก บ่มีหวัง   จั่งได่เขียนมาวอน

 ก่อนนอนดอกเด้จ้า ยามนอนหลับให่อ้ายฝันเห็นหน่า

สาวนานาง แหน่เด้อพี    ให่นอนหลับฝันดี

ส.สำลีน้องหล่าผู่จาเว่า  ก่อน สินอน ซั่นดอกจ้า

สวัสดีก่อน นอน มาซ้าแหน่เแต่กะย้อน

 หว่าคึดฮอด  กะเลยมา คึดฮอดเหมิดสู่ผู่ สู่คนเด้อจ้า

นอนตอนได๋ กะขอให่ นอน หลับฝันดีจ้า

      ส.สำลึ พิมเทพ

    9 มิถุนายน 2564

 

 

ก่อน สิ ลงท่งนา

พีน้องเอย  อย่าสิไลลืมถิ่ม   มูลมังอีสานเก่า

ให่พากันทาวสืบเหง่า   แนวเนื้อเผ่าอีสาน

คำผญาพื้นบ้าน    ให่สานต่อดอกดำรง

อย่าสิหลงจาขาน    คู่เมืองอีสานไว่

อย่าสิไลป๋าถิ่ม    เป็นสนิม ให่ล้างเป่า

ให่ใสเงาคือจั่งแก้ว   อย่ามีมื่อ เเมนขุ่นมัว

อย่าสิกลัวคำเว่า     นำคน คันเว่าหม่วน

ขอเชิญชวนหมู่เจ้า   มาฟังเว่า กล่าวผญา

แมน สิวา บ่ได่   ขอให่ใส่ใจตาม

ถามข่าวคราว แต่ละวัน   จานำกัน ฉันท ์พีน้อง

หากไผหมองหรือเศร่า   กะเว่า วาพอระบาย

บ่ต้องอายดอกเด้อคุณ  บุญเฮามี จั่งพานพ้อ

ขอเพียงนี่ สำลีนาง   สิลาลงดอกสาก่อน

เอาไว่ตอนมื่อหน่า    สิจาเว่า ดอกสู่ฟัง

สวัสดียามสวยเติบ   เป็นจั่งได๋น้อ ฝนฟ้า คือมะเป็น

แนวนี่น้อ สิตก แต่กะ บ่ตก  จักเทือ  ฮ้อนคักพีน้อง

เอย   คึดฮอดคือเก่า สำบายดีมีแฮงเด้อจ้า

     ส.สำลี  พิมเทพ

 

   9 มิถุนายน  2564

ฝนตกรินฮำย้อย..คิดฮอดฮอยอดีตเก่า

คิดฮอดปู่ย่าเฒ่า..ผุ้เคยเว้ากล่าวสอน

พากันจำเด้อคำก้อน..จำเอาบ่อนที่มันดี

ประเพณีอีสานเฮา..ให้จื่อเอาจำไว้

ไปทางได้อย่าหลงซ่น..ให้ทุกคนนั้นคิดฮ่ำ

วัฒนธรรมอีสานพื้น..ให้บืนสู้แม่นรักษา

ไปอยู่ไสใต้ฮ่มฟ้า..เตือนตนว่าคนอีสาน

อีกบ่นานปู่ย่ายาย..กะเล่าตายเบิดสิ้น

เหลือแต่ศิลป์อีสานเค้า..ให้จำเอาจากปู่ย่า

บทผญากาพย์สร้อย...ให้หลานน้อยซ่อยเบิ่งแงง

ฝนสิตกฟ้าสิแล้ง..กะเขียนแต่งมาเป็นกลอน

นำอักษรมาบรรยาย..เล่าไปบ่มีสิ้น

ทุกข์นำดินทุกข์หญ้า..ทุกข์นำนานำน้ำแก่ง

ฝนสิตกฟ้าสิแล้ง...จนข้าวแห้งกะแต่งกลอน

เอาความทุกข์มาโฮมท้อน..ลงกลอนแต่งผญาศิลป์

สุขอยู่ในแดนดิน..กะแต่งกลอนวอนเว้า

ให้จำเอาเด้อหลานหล่า...บทผญาจากย่าปู่

สอนลูกหลานให้ได้ฮู้..ครองเค้าเผ่าอีสาน

คำผุ้เฒ่ากล่าวนั้น...หลานบ่เล่าลืมหลง

หลานยังคงบ่ลืมลา..จับปากกามาเขียนแต้ม

แต่หลานแนมบ่เห็นส่น..บ่เห็นคนสิมาอ่าน

ผญาเก่าชาวอีสาน...ปิดตำนานปู่ย่าไว้

อาลัยแท้อีแม่เอ้ย...คน  ฟังเอ้ย

   **ทอง     น้องใหม่เมืองขอนแก่น**

           10 มิถุนายน  2564

มาแปลงสร้าง

..ทางดอนบ่อนน้องอยู่ ขันอาสาเป็นหมู่

..เป็นคู่เคียงเฮียงสร้าง ทางอ้ายให้ฟ้าวมา

...ตอนนี้...

..ไกล้สิพอลกกล้า ไถคาดนาดำ

..ฝนตกฮวยฮำลง ท่งนากะมีน้ำ

..ฮอดยามแลงยามเช้า คอยจาเป็นหมู่

..เป็นคู่คิดคู่สร้าง ทางน้องต้องขยัน

..ให้อดทนอดกลั้น บากบั่นทำกิน

..ให้ยินดีนำนาง หากฮ่วมทางกันแล้ว

..อ้ายคนเฮ็ดคนสร้าง ทางนางสิเก็บก่อ

..เป็นแม่พ่อเมือหน้า ให้หลานลูกได้ชื่นชม..เฮาเด้อ..พ่อมึงเอ๋ย😁😁😁

🌹สุขสวัสดีพ่อแม่เอื้อยอ้ายสุคนจ้า

🌧️บ้านนางฝนตกติดต่อกัน มาสี่มื้อแล้วจ้า

พอได้น้ำดำนาแล้ว..

      กะยอมป่า   โคกนาดอน

   13  มิถุนายน  2564  

เลิกกันสานอเฮา..มันเข้ากันบ่มีได้

หลายเหตุผลหยิบมาอ้าง..อ้ายนั้งฟังบ่จาต่อ

น้ำตาคลอบ่ปากเว้า..ฟังเจ้าดอกเล่ามา

หยดน้ำตานางไหลย้อย..เว้าค่อยๆปล่อยนางสา

หลายปัญหานางหยิบยก..เอาขึ้นมาดอกจาเว้า

ฟังอ้ายบ่าวบ้างเด้อหล่า..เช็ดน้ำตาสาน้องพี่

อ้ายฮักน้องอีหลี..มันหลายปีที่ซาบซึ้ง

คนึงน้องแต่ผุ้เดียว

มีผุ้สาวมาก่ายเกี้ยว..บ่เหลียวล่ำดอกแลหา

ในอุรามันคิด..ย้านผิดต่อคำเว้า

คอยถนอมเพียรเฝ้า..ฮักของเฮาทุกบาดย่าง

บัดได้ฟังนางเว้า..มาอุกเอ้าอั่งมโน

ใจโมโหพออยากฆ่า..เอาปืนผายิงให้ซ่วง

ใจหนึ่งห่วงย้อนฮักเจ้า..ฟังอ้ายเว้าก่อนสิไป.คำเอ้ย

คันเบิดใจจากอ้าย..แม่นรั้งไว้กะไร้ค่า

ขอให้น้องไปสา..อย่าหัวซาบักอ้าย

คันใจเจ้านั้นเปลี่ยนแปลง

ฮักกับอ้ายมันแล้ง...แห้งเหี่ยวอับเฉา

ฮักกับเขาคงมีสุข..บ่ทุกข์ใจคืออ้าย

ขออวยชัยให้เจ้า..ฮักกับเขามีสุขลื่น

ความระทมขมขื่น..กะต้องเป็นบักอ้าย

คนพ่ายสิรับเอา..เศร้าใจเด๋..

คนงามเอ้ย..แฟนพี่เอ้ย

      **ทอง      น้องใหม่เมืองขอนแก่น**

            20 มิถุนายน 2564

 

คึด ซือๆ...ก่อนนอน

วาสนาของนางหล่า...ผลานางบ่สูงส่ง

คงบ่พอสิได่...ไผมาซ้อนแม่นอยู่นำ

ได่แต่ทำงานสร่าง...สิ่งต่างๆตามลำพัง

บ่คิดหวังสิมีไผ...มาใส่ใจดอกจริงแท้

มีแต่แวคุยเล่น...หว่าเห็นใจนางซูอย่าง

บ่มีไผเคียงข่าง...วางใจได่แม่นบ่มี

หากหว่าเป็นจั่งซี่...สิขออยู่โตคนเดียว

แม่นมีไผมาเทียว...หว่าอยู่เดียวบ่ดีหล่า

โตสาวนาสิบ่จาโต้ตอบ...ชอบ ฮัก มี หนีบ่พ้น

คนเฮาพ้อดอกซูคน...สิอดทนทำสู่...สิขออยู่ตามลำพัง

สิขอลืมความหลังที่พังเพ...สิเอาเทลงในน้ำ

สิขอจำเอาไว่ใจของชาย...มันบ่เเน่

กับคำหว่าฮักแท้...บ่มีแน่สิจื่อจำ..ซั่นดอกจ้า

สวัสดีก่อนนอน..เป็นจั่งได๋น้อพีน้อง...วันหวยออก

พอได่อยากได่กินบ่น้อจ้า ...คึดฮอดคือเก่า

นอนหลับฝันดี เหมิดสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า

      ส.สำลีพิมเทพ

     5 กรกฎาคม 2564

สสำลีเอ้ยอ้ายบ่อเคยลื่มถิ่มสสำลีแม่นจักทื่ออ้ายคิดนำอยู่สุ่มื้อคนที่อ้ายฮักจริงบ่อประวิงเด้หล้ายอดสง่าคนขยันแต่นี้เรื่องสำคัญไปสู่กันบ่อมีได้โรคโควิตมันร้ายทำให้ชายได้เหินห่างนางเอ้ยบ่อสเบยคิดเห็นน้องคงจอบส่องวันเวลาในอุราทนททุกข์หม่นใจในครานี้มาเต็มทีแต่ทางอ้ายอยากไปหาเป็นบ้าป่วงเรื่องโควิตเทื่อนี้สำลีหล้าอย่าสิไลอ้ายเด้อ

       สุพล   หมายดี

     5 กรกฎาคม 2564

หล่านางเอ้ย..อ้ายนี้คิดฮอดเจ้า..จั่งได้เล่าถามหา

ฝากผญาแทนใจ...ส่งไปให้ถึงน้อง

ใจบ่าวทองหมองเศร้า..คึดฮอดเจ้าบ่ลืมหล่าย

คึดฮอดหลายแทบสิบ้า..อยากเห็นหน้าหม่อมพะนาง

ให้คิดฮอดอ้ายบ้าง..ยามเฮาห่างไกลหนี

ผลามียามได๋...สองหัวใจคงสุขล้น

เฮาสองคนให้ฮักมั่น..สายสัมพันธ์ให้มั่นแก่น

อนาคตเปลี่ยนจากแฟน..ในอ้อมแขนสิกอดเจ้า

สิจาเว้าเอิ้นว่าเมีย

ยามที่ใจอ่อนเปลี้ย..ผัวเมียฮักคอยถนอม

เติมแรงใจให้กัน..อยู่สุวันอย่าลาร้าง

แต่หนทางที่จาเว้า..ใจเหงาๆฝันเอาก่อน

ล้มหัวนอนกอดหมอนข้าง..แทนนางน้องผุ้อยู่ไกล

ขอน้องรับรู้ไว้..หัวใจพี่มีคนเดียว

ฮักเพียวๆคือเธอ...ฮักเสมอนั้นคือเจ้า

คืนนี้เฮาสิไปพ้อ...รอในฝันยุหม่องเก่า

อ้ายสิไปรอเจ้า...ฝ่าวกินข้าวแล้วเล่านอน

ออนซอนเด๋..คนงามเอ้ยๆ

    **ทอง       คนเหงา**

 

     5 กรกฎาคม 2564

ว่าโอ้น้อพี่ชายเอ้ย

นั่งอยู่เถียงนาน้อย

 ได้แต่คอยถ้าอ้ายอยู่

ตัวอิน้องกะอยากฮู้

หรือมีซู้ผู้ใหม่ซอน

อ้ายเอ้ย มีละบ้อผู้อยู่ซ้อน

นอนฮ่วมเคียงหมอน

คือสินอนมีความสุข

ขั่นได้นอนเฮียงอ้าย

สาวทางดั๋ยเด้อ้ายสิมีบุญมาได้ห่วม

คนก่ำกวมผู้ฮ้าย

คือน้องอ้ายบ่อมอง

อีกทังเป็นคนไฮ้

เฮ้ดแต่ไฮ่นาสวน

ตื่นขึ้นมาหาเลาะแต่คันแทน้อย

อยากหลอยเด้

น้องอยากหลอน

ไปยามอ้าย

ย้านหลายเด้

ย้านอ้ายอ้าปากไล่

ย้านได้แล่นที่ลี่หนีค้อน

 เมีย บักอ้าย เกือบบ่อทัน

สาแล้วอ้ายเอ้ย อ้ายเอย

        นำ  ทวีสุข

    7  กรกฎาคม 2564 

 

โยมแม่เอ้ย คำโบราณเพิ่นว่าไว้ว่าฟ้าวบวชฟ้าวสึก เป็นสามัญให้สำนึกอ่านดูสิเห็นเค้า คำว่าสึกๆนั้นวิจารณ์ดูสิรู้ค่า เพิ่นให้ฟ้าวศึกษาอ่านตำราให้แจ้งแทงฮู้ป่องไข ฟ้าวศึกษาให้ได้ในประเภทคันธุระอีกวิปัสสนาแยกขันธ์ให้มันแจ้ง แม่นสิมาแปงเว้าโดยตรงๆกะคือแม่น ถ้าสิดูแปนๆมีความหมายลึกซึ้งคติข้อที่เพิ่นจา ลูกมาลาพ่อแม่เจ้าหันเข้าป่าตระเวนดง เพื่อประสงค์หาโมกขธรรมทางพ้น แผ่กุศลกูลเกื้อท่านสองเขือให้อบอุ่นลูกเป็นเชื้อนาบุญ สิปล่อยนาให้ว่างลือสิได้พืชผล โยมพ่อเอ้ยโยมแม่เอ้ย

                 พ.พินิจ พิมพ์สวัสดิ์

 

                7 กรกฎาคม 2564

หลังจากกินเข่าเทียงแล้ว

หน่าบ่ขาวบ่แม่นสาวในห้าง...เฮ็ดซูอย่างในครัวเฮือน

บ่เคยเบือนหย่างกาย...บ่เคยอายคำคนเย้ย

แนวเฮาเคยทำ เคยส่าง...เฮ็ดทุกอย่างบ่เคยขีน

ปีนป่ายเหล็ก กะเฮ็ดมา บ่เคยย่าน

นานๆเข่าสังขารเฮา...เริ่มล้าหล่อย

คึดเห็นหน่าลูกผู่น้อย...พลอยใจชื่น ยามตื่นมา

เถิงสิเมื่อยสิล้า... สิอดสาดอกสู่ต่อ

ขอแต่ลูกอ่อนน้อย...ฟังควมข่อย กะอุ่นใจ ซั่นดอกจ้า

หลังจากมาแต่ธุระ อยู่ ธ.ก.ส.  มาทักทายพีน้อง

ยามเทียง ฝนกะบ่ตก. เป็นอึมครึมอยู่ เอ้าคักมื่อนี่

สำบายดีมีแฮงเหมิดสู่ผู่สู่คนเด้อจ้า

     ส.สำลี  พิมเทพ

   8 กรกฎาคม 2564

 

 



ชื่อ
เบอร์โทรศัพท์
อีเมล
หัวข้อ
รายละเอียด







Copyright © 2010 All Rights Reserved.