ReadyPlanet.com
dot
dot
dot
bulletชมภาพสวยในจังหวัดศรีสะเกษ


แบนเนอร์ตัวอย่าง
แบนเนอร์ตัวอย่าง


นิทานสอนใจ

คนมีหาง

       เรื่องมีอยู่ว่า  มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อบุญมา อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง บุญมาเป็นบุตรของครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน  แต่เขาเป็นคนขยันขันแข็งและมีความประพฤติดี  บุญมามีความสัมพันธ์อยู่กับหญิงสาวที่สวยที่สุดในหมู่บ้านชื่อบุญมี  ตามความเป็นจริงนั้นบุญมาได้หลงรักบุญมีอย่างสุดชีวิตจิตใจทีเดียว  แต่เนื่องจากฐานะของบุญมีดีกว่าฐานะของเขามาก  ถึงจะมีชายหนุ่มบ้านใกล้บ้านไกลมาติดต่ออยู่มากมายเธอก็ดูไม่มีความรังเกียจหนุ่มบุญมาแต่อย่างใด

        ครั้นต่อมาไม่นาน เหตุการณ์ที่ไม่คิดไม่ฝันก็เกิดขึ้น กล่าวคือได้มีข่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้านว่า บุญมีได้ตกลงปลงใจที่จะแต่งงานกับหนุ่มลูกชายกำนันประจำตำบลนั้น  ผู้มีนามว่า บุญนำ ซึ่งเป็นหนุ่มที่มีฐานะร่ำรวยด้วย รูปหล่อด้วย มีความรู้ดีด้วย บรรดาญาติพี่น้องเพื่อนฝูงของบุญมีต่างพากันดีอกดีใจ ที่จะได้เห็นเธอมีคู่ครองดีเหมาะสมกัน  แต่ในขณะที่ข่าวนี้เป็นข่าวดีสำหรับคนทั่วไป นั้นกลับเป็นข่าวร้ายที่สุดในชีวิตสำหรับบุญมา ผู้น่าสงสาร  เขาทั้งผิดหวัง ทั้งโกรธแค้น ทั้งเสียใจ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่เป็นเวลาหลายวันทีเดียว บุญมาคิดตัดสินใจด้วยอำนาจความแค้นและความอิจฉาริษยาว่าเขาจะต้องทำลายความสัมพันธ์ระหว่างบุญนำกับบุญมีให้ได้ แต่เขาจะทำอย่างไร

       เมื่อใกล้กำหนดวันแต่งงานอันมโหฬารตามฤกษ์บุญมาได้แอบไปพบกับบุญมีเป็นการส่วนตัว แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทาง และสุ้มเสียงแสดงความวิตกกังวลว่า “บุญมี ฉันได้ทราบข่าวการแต่งงาน ระหว่างเธอกับบุญนำด้วยความยินดี ฉันมาวันนี้ก็เพื่อมาแสดงความยินดีด้วย ฉันหวังว่าชีวิตการแต่งงานของเธอคงจะมีความสุข”

          “ฉันก็หวังจะเป็นอย่างนั้น พี่บุญมา” สาวบุญมีพูดพยายามซ่อนรอยยิ้มไว้มิให้ประเจิดประเจ้อเป็นที่สะเทือนใจแก่ชายหนุ่มเกินไป  “ก็ไม่แน่นักหรอก พี่บุญมา เราจะเอาอะไรแน่นอน อะไรกับอนาคต  ความจริง  ฉันก็ยังไม่รู้จักบุญนำเขาดีนักหรอก มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่มากกว่าเรื่องของฉันเอง”

           หนุ่มบุญมาขยับเข้าไปใกล้บุญมี  มองทางโน้นทางนี้ แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงเบาๆว่า “บุญมีในฐานะ ที่เรารู้จักกันมานาน  ฉันอยากบอกอะไรเธอบางอย่าง”

          “อะไร พี่บุญมา”  หญิงสาวถามด้วยท่าทางสงสัย  ชายหนุ่มท่าอิดเอื้อนเพื่อเร้าความสนใจของหญิงสาวครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า  “ ความจริงฉันไม่อยากบอกเธอหรอก  เพราะขืนบอกไปเธออาจจะไม่เชื่อฉันก็ได้”

            “มีอะไรก็พูดมาเถอะ พี่บุญมา” หญิงสาวรบเร้า “มัวแต่อิดๆเอื้อนๆอยู่นั่นแหละ”

          “ขอให้เธอถือเป็นความลับสุดยอด  อย่าบอกใครเป็นอันขาดฉันหวังดีจริงๆจึงรีบมาบอกเธอ” ชายหนุ่มหยุดพูดเพียงแค่นั้น

            “บอกเสียทีเถอะ พี่บุญมา  ฉันอยากฟังใจแทบขาดแล้ว”

             “ระวังให้ดีนะ” บุญมาพูดอย่างขึงขัง “บุญนำสามีในอนาคตของเธอนะ มีหางนะ !”

              “พูดเป็นบ้าไปได้  พี่บุญมาก็”  หญิงสาวพูดทำเสียงดุ “คนธรรมดาไม่ใช่ลิงจะได้มีหางได้อย่างไร ?”

               “ฉันบอกแล้วไหมล่ะว่าเธอจะไม่เชื่อ แต่เอาเถอะ เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อฉันก็เป็นเรื่องของเธอ  ฉันบอกความจริงให้เธอรู้ด้วยความหวังดีจริงๆ”  ว่าแล้วบุญมาก็รีบผลุนผลันลุกเดินจากไป  ปล่อยหญิงสาวไว้ให้นั่งงงอยู่คนเดียว  บุญมีไม่อยากเชื่อคำบอกเล่าของบุญมาแต่เธอก็คิดไม่ถูกว่า ถ้าไม่มีมูลความจริงอยู่บ้าง เขาจะมาบอกเธอทำไม  บุญมีคิดว้าวุ่นแทบไม่เป็นอันทำการงาน

                พอเสร็จเรื่องเกี่ยวกับบุญมีแล้ว  บุญมาก็รีบไปพบบุญนำทันที  หลังจากแสดงความยินดีต่อเขาแล้ว หนุ่มอกหักก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงอ่อนๆว่า “บุญนำในฐานะที่กันเป็นเพื่อนกับบุญมีมานมนาน กันพอจะรู้ความจริงอะไรบางสิ่งเกี่ยวกับเธอ  กันอยากจะบอกแกไว้ด้วยความหวังดี”

             “ความจริงอะไร บุญมา  บอกกันหน่อยซี” บุญนำถามด้วยความสนใจ

             บุญมาทำท่าอิดๆเอื้อนๆตามเคยแล้วก็ใช้ลูกไม้เดิม “บางทีแกอาจจะไม่เชื่อกัน แต่มันก็เป็นความจริง”

            “บอกมาก่อนเถอะน่า เชื่อไม่เชื่อเอาไว้พูดกันทีหลัง”

             บุญมาขยับเข้าไปใกล้หนุ่มผู้โชคดี มองซ้ายมองขวาเห็นว่าปลอดคนดีแล้วจึงกระซิบว่า “บุญมีเธอเป็นผีกระสือนะ”

             “อะไรกันนะ” บุญนำโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ “แกนี่ถ้าจะบ้าไปเสียแล้ว”

              “แกจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วไป  แต่ระวังหน่อยก็แล้วกันเวลานอนหลับ  ประเดี๋ยวตับไตไส้พุงไม่เหลือแล้วจะหาว่ากันไม่บอก” ว่าแล้วบุญมาก็รีบจากไป บุญนำไม่อยากเชื่อคำบอกเล่าของบุญมาแต่เขาก็ไม่สามารถจะขจัดเรื่องเหลวไหลนั้นออกไปจากจิตใจได้

            ในที่สุดพิธีแต่งงานอันหรูหราที่สุดในตำบลนั้นก็มาถึง เมื่อพิธีต่างๆเสร็จสิ้นลงแล้ว  ก็มีการส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอตามธรรมเนียม  เมื่ออยู่ในห้องสองต่อสองท่ามกลางความมืดแทนที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะรีบฉวยโอกาสนั้นแสดงความรักตามธรรมดา กลับต่างคนต่างนอน หันหลังให้กัน เว้นระยะห่างกันตั้งวาสองวา ทั้งสองต่างนอนพลิกตัวไปมา  ถอนหายใจใหญ่เป็นครั้งคราว ลืมตาโพลงจนดึกสงัดก็ยังไม่มีฝ่ายใดหลับ

               เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า  ฝ่ายเจ้าสาวอยากจะพิสูจน์ดูเป็นกำลังว่าเจ้าบ่าวของเธอจะมีหางจริงดังคำที่บุญมาบอกเธอหรือเปล่า เธอจึงคอยโอกาสที่จะให้เจ้าบ่าวของเธอหลับแล้วจะได้เอามือไปลูบคลำดูให้รู้เรื่องเสียที  ฝ่ายบุญนำเจ้าบ่าว ก็เกรงว่าถ้าตัวเผลอนอนหลับไปอาจจะถูกเจ้าสาวที่บุญมาบอกว่าเป็นผีกระสือ เอามือล้วงทวารหนักดึงเอาตับไตไส้พุงออกมากิน จึงนอนเอามือกุมก้นระวังตัวแจอยู่ในความมืดไม่ยอมหลับ

            เมื่อล่วงเข้าปัจฉิมยาม  พอได้ยินเสียงไก่ขันครั้งแรกบุญนำซึ่งเหน็ดเหนื่อยมาตลอดวัน ก็เริ่มเคลิ้มลงจวนจะหลับแต่มือยังกุมก้นไปด้วย สัญชาตญาณการระวังภัย ฝ่ายบุญมี เมื่อได้ยินเสียงเจ้าบ่าวหายใจรวยๆลงแสดงว่าหลับ เธอก็ดีใจเป็นหนักหนา คิดว่าโอกาสทองของเธอที่จะได้พิสูจน์ความจริงได้มาถึงแล้วเธอค่อยลุกขึ้น คลานเข้าไปหาบุญนำอย่างระมัดระวัง พอกะว่าได้ระยะเหมาะแล้ว  ก็ค่อยๆยื่นมือคลำดูที่ก้นของเขา

           พอมือของเธอไปถูกมือของบุญนำซึ่งกุมอยู่ที่ก้น ชายหนุ่มซึ่งกำลังเคลิ้มหลับก็สะดุ้งสุดตัว ด้วยความตกใจกลัวอย่างสุดขีดเขาได้ผลุดลุกขึ้นนั่งแล้วก็เผ่นไปทางประตู โถมตัวจนพังทลายแล้วก็วิ่งกลับบ้านอย่างไม่คิดชีวิต  ฝ่ายหญิงสาวเมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นก็ตกใจลุกขึ้นนั่งด้วยหัวอกเต้นระทึก ได้มีการโกลาหลกันเป็นการใหญ่  คนที่มาสืบถามดูเหตุการณ์ต่างก็งงงวยที่บุญมีไม่สามารถจะให้คำอธิบายใดๆได้

            วันรุ่งขึ้นนั้นเอง บุญนำก็ย่องไปพบกับบุญมาแล้วก็พูดอย่างกระหือกระหอบว่า “เพื่อนเอ๋ย  กันเกือบจะไม่มีชีวิตมาขอบอกขอบใจแกเสียแล้วซี  เมื่อคืนนี้ ขณะที่กำลังจะเคลิ้มหลับนั้นเอง อีนางผีกระสือมันค่อยๆย่องมาจับที่ก้นของกัน ดีแต่ว่ากันเอามือกุมก้นไว้ จึงไม่ถูกมันล้วงเอาตับไตไปกิน กันต้องขอขอบใจแกอย่างสูงสุด ที่ได้ช่วยบอกความจริงช่วยชีวิตกันไว้”

              พอบุญนำจากไปไม่นาน  บุญมีก็กระหืดกระหอบมาพบบุญมาแล้วรายงานว่า “จริงของพี่บุญมาทุกประการ เขามีหางจริงๆเมื่อคืนนี้ เขานอนเอามือปิดก้นไว้ตลอดเวลา พอเขาเคลิ้มหลับ ฉันแอบเอามือไปคลำดูพอมือฉันถูกเขาเท่านั้น  เขาก็สะดุ้งสุดตัวกระโดพังประตูหนีไป ฉันต้องขอขอบใจพี่บุญมาอย่างสูงที่ช่วยบอกความจริงให้ทราบ ฉันเกือบจะได้ลิงเป็นสามีแล้วละซี”  เป็นอันว่าคนทั้งสองไม่ได้อยู่เป็นสามีภรรยากันตามแผนของบุญมาทุกประการ.

                                                                                                                       คัดมาจากหนังสือนิทานปรัชญาชีวิต

                                                                                                                                    โดย”ธรรมโฆษ”

                                                                                        สำนักพิมพ์บันดาลศาส์น 22 ผ่านฟ้า พระนคร   ปี พ.ศ. 2511




ปราสาทสระกำแพงใหญ่

น้ำตกห้วยจันทร์ article
เลาะปราสาทแดนอีสาน article
คำกลอนแดนอีสาน
คำกลอนแดนอีสาน
วรรณกรรมอีสาน article
สะพานมิตรภาพไทยลาวแห่งที่ 3
เถาวัลย์ยักษ์ article
น้ำตกภูละออ article
เครื่องดนตรีอีสาน



Copyright © 2010 All Rights Reserved.

นายประสม บุญป้อง
ที่อยู่ :  เลขที่ 30/1 หมู่ที่ 11 ตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเบญจลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ รหัสไปรษณีย์ 33110 มือถือ :  081-5939651
อีเมล : prasom99@gmail.com
เว็บไซต์ : www.p-esan.com